ADOLESCENCE

posted on 11 Oct 2005 09:01 by iczer in FICTION

....การโอบกอดใครคนหนึ่ง....

ห้วงเวลาซึ่งสับสนราวกับความฝัน

ยามเมื่อสัมผัสร่างกายของกันและกัน

มันมีความหมายว่าอะไร

ทั้งน้ำตานี้

ทั้งหัวใจซึ่งรุมร้อนราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงนี้

ฉันไม่เข้าใจเลย...

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง...เด็กหนุ่มผมทองพลิกตัวกระทบกับแสงแดดรำไรซึ่งส่องลอดผ้าม่านเข้ามาจนต้องลืมตา...เขาทิ้งมือสะเปะสะปะควานหาเจ้าโทรศัพท์เครื่องเล็กซึ่งพกติดตัวเสมออย่างไม่แจ่มใสนัก...

...ครับ อาซาโตะรับโทรศัพท์พร้อมกับหาวไปด้วย...พลางดวงตาสีน้ำตาลทองเหลือบมองนาฬิกาก็รู้ว่าเพิ่งจะ 6 โมงเช้าเท่านั้นเอง...

คาคุเองเหรอ? โทร.มาเช้าขนาดนี้มีอะไร?

อืม... ร่างเล็กในผ้าห่มพลิกตัว...ทำให้อาซาโตะนึกขึ้นได้ว่าคาโอรุนอนอยู่ด้วยกันกับเขา...

...เอกสาร...ที่วันนั้นทำให้น่ะเหรอ? เด็กหนุ่มผมทองพูดด้วยเสียงเบาลงอย่างมากด้วยกลัวร่างเล็กจะตื่น...ทว่า คาโอรุกลับเป็นฝ่ายดึงเสื้อของอาซาโตะมายึดเป็นหมอนข้างแทนไปแล้ว...เรียกรอยยิ้มจาง ๆ ประดับบนใบหน้าคม...

หายไปช่วงนึง...หาดีแล้วเหรอ?...เอ้อ...งั้นก็ได้จะกลับไปทำใหม่ให้ อาซาโตะส่งฝ่ามืออุ่นสัมผัสเส้นผมสีอ่อนนุ่มเบา ๆ พลางค่อยแกะมือเรียวอย่างระวังลุกจากเตียงไป...

********************************

ร่างบอบบางในชุดสูทสีเข้มซึ่งกำลังจัดข้าวของลงกระเป๋าเอกสาร...แม้จะดูไม่เหมาะนักเพราะยังต้องค้ำยันตัวเองด้วยไม้ค้ำ หากใบหน้างามนั้นก็ดูสดใส...

คุณหนูกลับมาแล้วค่ะ... แม่บ้านมาเรียรีบเร่งเข้ามาภายในห้องทำงานอันโอ่โถงของเจ้าของบ้านซึ่งร่างบางยืนอยู่...

คุณมาเรียบอกให้ยามาชิตะเตรียมรถแล้วใช่มั๊ยครับ?

ค่ะ แม่บ้านร่างท้วมพยักหน้าพร้อมกับตอบรับด้วยรอยยิ้ม...คาคุค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากห้องให้ทันขณะที่เจ้านายน้อยเข้ามาถึงห้องรับแขกพอดี...

คุณหนูครับ...ขออภัยด้วยครับที่ไม่ได้ออกไปรับ... อาซาโตะหยุดยืนตามเสียงของเลขาหนุ่ม...

ช่างเหอะ...ว่าเรื่องเอกสารก่อนก็แล้วกัน เด็กหนุ่มผมทองนั่งบนโซฟานุ่ม...ไม่ทันเห็นการสบสายตาอย่างรู้ความหมายของคาคุและมาเรียซึ่งกุลีกุจอนำชาแอปเปิลหอมกรุ่นอย่างเคยมาเสิร์ฟ...

เอ้อ...ต้องขออภัยอีกครั้งนะครับ...ท่านนำเอกสารไปที่ออฟฟิศแล้วล่ะครับ พอเห็นว่าเอกสารตกหล่นไปท่านก็เลยโทรศัพท์มาสั่งกับผม...ก็เลยคงจะต้องรบกวนคุณหนูให้ไปจัดทำเอกสารชุดนั้นที่ออฟฟิศครับ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อฟังจนจบ...พาให้คาคุและมาเรียสบสายตากันอีกครั้ง คราวนี้ดูหวาด ๆ เล็กน้อย...

ที่ออฟฟิศมีพนักงานตั้งเยอะแยะ...ก็ให้พวกเขาจัดการไปไม่ได้เหรอ?

อ๊ะ...เอ้อ... ร่างบางจนคำพูดไปครู่หนึ่ง...แต่ก็สามารถกลบเกลื่อนไปได้อย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้ม...

คือ...เอกสารที่ขาดไปมันไม่ปะติดปะต่อครับ...อีกอย่าง ท่านเคยได้อ่านเอกสารชุดนั้นแล้ว ท่านพอใจมากครับ...ก็เลยอยากให้เหมือนเดิม ดวงตาสีน้ำตาลทองละจากชาแอปเปิลอุ่นไปจับจ้องเลขาฯ หนุ่ม...ครู่หนึ่งใบหน้าคมก็เบือนไปอีกทางให้ความสนใจกับชาต่อ...

...พ่อ...ว่างั้นเหรอ? อาซาโตะเสมองออกนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ซึ่งสามารถมองเห็นเรือนกระจกมาการ์เร็ตที่สะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ อยู่ไกล ๆ

ท่าน...ก็ไม่เชิงบอกออกมาตรง ๆ ครับ...แต่ก็เป็นอย่างนั้นจริง คาคุยิ้มกับมาเรีย...ใบหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มปกคลุมด้วยเส้นผมสีทองที่ยาวจนเกือบจะบดบังต่างหูทองคู่งามไม่ยอมหันกลับมาหาคนทั้งสองเป็นเวลานานพอควร...ราวกับกำลังซ่อนอารมณ์บางอย่างซึ่งอับอายพอที่จะไม่ให้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนนี้ได้เห็น...

งั้นก็...ไปที่นั่นก็ได้ อาซาโตะยืนขึ้นขณะที่วางถ้วยชาซึ่งเหลือชาเพียงเล็กน้อยก้นถ้วยไว้...

เชิญครับ...คุณหนู