Adolescence ตอนใหม่จ๊ะ ^^

posted on 22 Nov 2005 14:00 by iczer in FICTION

ไม่พูดกันมากละ เชิญทัศนา ถ้าสามารถสร้างความเพลินเพลินให้กับทุกคนที่อ่าน ผู้เขียนก็ดีใจแล้วค่ะ ^^

เสียงสัญญาณต่อสายดังต่อเนื่องเป็นระยะ....ทว่า...ปลายทางกลับไม่มีผู้ใดรับ...ครั้นจะให้ติดต่อไปถึงที่คฤหาสน์ด้วยเรื่องส่วนตัวเล็กน้อยแบบนี้ก็ดูจะไม่เหมาะสม...เจ้าของมือเรียวซึ่งวางหูโทรศัพท์เข้าที่คิด...ร่างเล็กจึงตัดใจพลางออกเดินตามเสียงประกาศครั้งสุดท้ายของสถานีรถไฟแทน...ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

********************************

ทานากะคุง...มาทางนี้หน่อยจ๊ะ... ซาวาดะกวักมือเรียก เด็กหนุ่มต้องละจากการง่วนพิมพ์คอมพิวเตอร์ตรงหน้า แม้แต่เสียงเรียกเข้าทำนองเพราะของโทรศัพท์มือถือเขาก็ไม่ได้ยิน...

งานที่ฝ่ายต่างประเทศนับว่ายุ่งทีเดียว อาซาโตะเพิ่งจะได้รู้ว่าบริษัทของพ่อนั้นกว้างขวางถึงเพียงนี้ นอกจากกลุ่มของซาวาดะแล้ว พนักงานคนอื่น ๆ ก็ต้องรับผิดชอบประสานงาน อำนวยความสะดวกให้กับลูกค้า และธุรกิจต่างชาติอีกไม่น้อย...

นี่จ๊ะ....ฉันว่าเราน่าจะใช้ประโยคนี้มากกว่านะ...มันดูทางการสุภาพกว่าด้วย เห็นว่ายังไงจ๊ะ? ทานากะคุง หญิงสาวชี้ไปที่หน้าจอพลางวนนิ้วตรงประโยคที่ต้องการให้เด็กหนุ่มเห็น...อาซาโตะพยักหน้ารับแต่ก็รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมา...

เธอ...เป็นลูกครึ่งสินะ...เอ้อ...จะว่าไงดีล่ะ? ฉันว่านามสกุลเธอดูไม่เหมาะยังไงไม่รู้.... ซาวาดะพูดกลั้วหัวเราะอยู่ในที...

ทำไมครับ?

เอ่อ...ก็ ขอโทษนะ...ฉันแค่อยากจะบอกว่าหน้าตาท่าทางของเธอ มันดูไม่เข้ากับนามสกุลโหล ๆ แบบนี้น่ะจ๊ะ นามสกุลนี้ถูกคิดขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วนของโคสุเกะ...เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากหลายประการที่อาซาโตะไม่อยากจะเจอ...เมื่อได้รับฟังคำวิจารณ์ของหญิงสาวแล้ว เด็กหนุ่มก็เพียงแต่พยักหน้าเฉย ๆ

เอ้อ... ดวงตาสีน้ำตาลทองจ้องมองหน้าจอที่ถูกแก้ไขคำให้สลวยและเหมาะสมของซาวาดะโดยสนใจกับเนื้อหา...พาให้หญิงสาวรู้สึกว่าเธอแสดงคำวิจารณ์ตรงไปตรงมามากเกินไปกับคนที่เพิ่งรู้จัก แถมยังน่าจะเป็นบุคคลที่ใกล้ชิดกับเลขาฯ ประธานอีกด้วย...อาจทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจก็ได้...

ขอโทษนะจ๊ะ...ฉันเผลอตัวน่ะ

ไม่เป็นไรครับ อาซาโตะไม่ได้สนใจเธอ...ไม่แม้แต่จะยิ้มหรือขมวดคิ้วอะไรทั้งนั้น...เขาสนใจก็เพียงแต่เอกสารที่อยู่ตรงหน้า...พาให้ซาวาดะอดจะรู้สึกไม่เข้าใจขึ้นมา...

ทำไมถึงใช้เอกสารประกอบอันนี้...แทนแผ่นนี้ล่ะครับ? เด็กหนุ่มผมทองโบกเอกสาร

เอ้อ....คืออย่างนี้จ๊ะ...นี่เอกสารสองอันนี้เป็นผลการสำรวจใช่มั๊ยจ๊ะ...ทีนี้นะผลสำรวจของอันแรกน่ะไม่ตรงคอนเซปต์ และเป็นผลสำรวจของปีที่แล้วด้วย ผู้จัดการก็เลยให้สำรวจใหม่ มันเป็นข้อมูลดิบก็จริง แต่ก็สดใหม่กว่ามากก็เลยใช้แทนอันเก่าไปเลยจ๊ะ หญิงสาวอธิบาย ขณะที่อาซาโตะพยักหน้าตั้งใจฟังตลอดเวลา...แม้เธอจะรู้สึกแปร่ง ๆ กับวิธีเข้าสังคมที่ดูเก้ ๆ กัง ๆ ของเด็กหนุ่มไปบ้าง แต่อาการจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าโดยแทบจะไม่ใยดีสิ่งอื่นรอบข้างอีกเลยก็เป็นข้อเด่นที่น่าสนใจไม่น้อย...ซาวาดะยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเรียกทีมของตัวเองซึ่งดูท่าทางจะรวมรวมเอกสารทั้งหมดที่แบ่งกันไปจัดการเรียบร้อยแล้ว...

คุณหนูดูตั้งใจดีนะครับ เลขาฯ หนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงยินดี ดวงตาคู่งามละจากความวุ่นวายในฝ่ายต่างประเทศหันมายิ้มให้กับผู้นำตระกูล...

....นั่นสินะ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววปลื้มใจเล็ก ๆ จ้องมองเด็กหนุ่มซึ่งกลมกลืนในกลุ่มคนทำงานได้อย่างน่าพอใจ...

...ความสามารถในการเข้าสังคมดูจะน้อยไปนิด แต่เรื่องงานน่าจะเชื่อใจได้นะครับ โคสุเกะพูดเสริม...ก่อนที่อากิระจะพยักหน้ารับ...

แล้วก็เอ่อ....ท่านครับ...ผมว่าพวกเราไปจากตรงนี้กันดีกว่ามั๊ยครับ?

หือม์?

คือว่า...ดูเหมือนพวกเราจะเป็นสิ่งบันเทิงให้กับพวกพนักงานไปแล้วล่ะครับ โคสุเกะพูดกลั้วหัวเราะ...สภาพชายหนุ่มที่มีตำแหน่งระดับสูงถึง 3 คนมายืนเบียดกันจนชิดผนัง ลับ ๆ ล่อ ๆ มองไปทางแผนกต่างประเทศ เป็นสิ่งที่พนักงานแผนกประชาสัมพันธ์ซึ่งอยู่ติดกันไม่เคยเห็นมาก่อน...บางคนชะเง้อจนคอจะหลุดจากตัวอยู่แล้ว...หลายคนก็แอบกระซิบกระซาบกัน พนักงานสาว ๆ ที่นาน ๆ จะได้เห็นอากิระเต็ม ๆ ตัวซักครั้งก็จ้องมองกันแทบไม่วางตา...แต่ทว่า แทนที่จะเป็นบรรยากาศเคร่งขรึมในวันทำงานทั่ว ๆ ไป กลับเป็นเรื่องขบขัน จนหลายคนอดหัวเราะไม่ได้...

นั่นสิครับท่าน...ผมว่าเราก็ไปซะทีดีกว่า เดี๋ยวคุณหนูมาเห็นเข้าซะก่อน คาคุเองก็หัวเราะไปพูดไป...

เอ้อ....ก็ได้ อากิระดูเหมือนจะคงบุคลิกผู้นำได้เป็นอย่างดี ล่าถอยจากผนังหันกลับไปขึ้นลิฟท์ แต่ไม่วายคาคุจะสังเกตเห็นใบหูของผู้นำอันเคร่งขรึมคนนี้แดงเรื่อผิดกับผิวเนื้อส่วนอื่นอย่างเห็นได้ชัด...จนร่างบางอดไม่ได้ที่จะใช้ดวงตาคู่งามมองไปตลอดทาง...พลางหัวเราะเบา ๆ

********************************

เสียงทะเลครืนครั่นไกลลิบในห้วงคำนึง...เทียบไม่ได้กับเสียงฝูงชนในชุดสีดำหม่นซึ่งดูเหมือนจะเคลื่อนตัวช้า ๆ และพร่าเลือนราวกับภาพยนตร์ไร้สี...ร่างเล็กก้าวลงจากรถในขณะที่หญิงกลางคนซึ่งต้อนรับเหล่าฝูงชนเหล่านั้นอยู่หน้าประตูไม้มะค่าบานเดิม เผยรอยยิ้มเล็กน้อยอย่างอ่อนแรงพลางรีบมาหา...

ยินดีต้อนรับกลับค่ะ...คุณหนู มาซาโกะซึ่งผอมซูบ และดูสูงวัยขึ้นกว่าครั้งที่จากมา ยื่นมืออันผ่านกาลเวลามานานกว่าจับมือของเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน...

....ขอโทษนะครับ....ที่...ผมพูดว่ากลับมาแล้วไม่ได้.... ดวงตาสีดำสนิทคู่สวยมองอีกฝ่ายอย่างลำบากใจ...แต่หญิงรับใช้ผู้นี้ก็เข้าใจเป็นอย่างดี...เธอผงกศีรษะด้วยรอยยิ้ม...

ไม่เป็นไรค่ะ มาซาโกะคนนี้แค่คิดถึงคุณหนูเท่านั้นเองค่ะ...

...เอ่อ....แล้ว....ที่โทรศัพท์มาน่ะ...เป็นเรื่องจริงสินะครับ คาโอรุมองผู้คนที่เดินเข้าสู่ภายในด้วยการนำและต้อนรับของเหล่าหญิงรับใช้ที่เศร้าสร้อยในชุดกิโมโนสีดำสนิทพลางเอ่ย...ร่างซูบของมาซาโกะสะท้านเล็กน้อย...หยาดน้ำตาหลั่งไหลออกมาเงียบ ๆ

ขอโทษนะคะคุณหนู...นายหญิงไม่สบายมานานแล้วค่ะเป็นความผิดของดิฉันเองที่ไม่ได้บอกกับคุณหนูเลย เสียงต่อไปขาดหายถูกแทนที่ด้วยเสียงสะอื้น...คาโอรุโอบกอดร่างผอมที่สั่นสะท้านเอาไว้อย่างทนุถนอม...ร่างซึ่งครั้งหนึ่งเคยกอดเขาไว้แนบอก มาบัดนี้...เด็กหนุ่มเพิ่งจะตระหนักดีแล้วว่ากาลเวลาได้เปลี่ยนเขาและมาซาโกะไปมากมายแล้ว...รวมถึงวันนี้...ที่ไม่ได้นึกถึง...

มาเถอะค่ะ...ชิโรอิซังกับทุก ๆ คนกำลังรออยู่ มาซาโกะแตะแขนเด็กหนุ่มให้เดินเข้าไปด้านใน...ท่ามกลางความสนใจของผู้ร่วมงานด้านนอกที่ทั้งสงสัยถึงฐานะของคาโอรุ และผู้ที่พอจะรู้อยู่บ้างว่าตระกูลทาเทวากิมีหลานชาย...

********************************

เรือนใหญ่กว้างขวาง แฝงกลิ่นอายไม้เก่าแก่ล้ำค่า ประดับประดาด้วยไม้ดอกนานาพันธุ์รอบด้านซึ่งดูเงียบเหงา...เสียงจอแจของผู้คนดังแว่วมาไกล ๆ จากเรือนนอก...มาซาโกะพาคาโอรุมาถึงห้องโถงกว้างที่ปกติจะเอาไว้รับรองแขกสำคัญ แต่มาบัดนี้...เมื่อมือผอมเกร็งเลื่อนบานประตูออก ภายในห้อง....มีสภาพที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง...

ร่างของหญิงชราเจ้าของตระกูลนอนนิ่ง สงบเงียบอยู่ตรงกลางห้อง...รายรอบไปด้วยบรรดาผู้คนซึ่งรู้จักกันดีเพียง 4-5 คนเท่านั้น...ดวงตาสีดำสนิทคู่งามเหม่อมองทั่วทั้งห้องด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า...

คาโอรุคุง... มาริโนะ...พยาบาลสาวที่สนิทสนมกับคาโอรุดีที่สุดเอ่ยทักก่อนเป็นคนแรก...

สวัสดีครับ...มาริโนะซังคุณหมอ... คาโอรุทักทายตอบ...หมอใหญ่พยักหน้ารับ

คุณหนูคะ...ท่านนี้คือ โนบุคาวะซัง ผู้ใหญ่บ้านค่ะ ส่วนท่านนี้คือ ชิโรอิซัง ทนายความประจำตระกูล อีกท่าน