Adolescence มาต่อแล้วจ๊ะ ^^

posted on 09 Mar 2006 14:41 by iczer in FICTION

สวัสดีค่ะ ทุก ๆ คนสบายดีกันนะคะ ^^ การเมืองนั้นแสนร้อนระอุ อย่าเก็บเอาเข้าบ้านให้ร้อนรุ่มกันนะคะ (เริ่มด้วยการเมือง อินเทรนด์จริงเรา)

ทำงานแบบเร่งรีบอีกแล้ว>< แหะแหะ ถ้าเจอคำพูดไหนผิดไวยากรณ์ไทยไปก็ขออภัยด้วยนะคะ เสร็จร้อน ๆ ไม่ได้ตรวจอีกแล้ว พอดีต้นเดือนงานยุ่ง (อีตอนงานยุ่งนี่แหละทำม๊าย สมองมันแล่นนัก ปลายเดือนว่าง ๆ น่ะไม่มีซะล่ะ นึกอะไรไม่ออกตลอดเวลา) เนี่ยพิมพ์งานไปด้วย พิมพ์นิยายไปด้วย เล่นเน็ทไปด้วย (อุ๊บส์!!) - -"

เชิญทัศนาดีกว่าค่ะ ^^ ขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ

การโอบกอด...ไม่ใช่เรื่องธรรมดา

การสัมผัสกัน...ไม่ใช่เรื่องธรรมดา

ฉันเพิ่งรู้...ว่ามันมีความหมายมากไปกว่า 'ธรรมดา'

แต่พอรู้แล้ว นายก็ยิ่งห่างฉันออกไป

นับวัน...นายยิ่งอยู่ไกล

นับวัน......

ซากุระ....ปล่อยกลีบใบชมพูอ่อนล่องลอยไปกับสายลมอย่างอ่อนโยน นำพาตนเองระลงกับปกเสื้อนักเรียนใหม่เอี่ยม รับฟังเสียงทักทายอย่างสดใสของเหล่าเด็กหนุ่ม เด็กสาว ผู้ซึ่งก้าวเข้ามาสู่รั้วโรงเรียน และพอใจกับระดับการศึกษาที่สูงชั้นไปอีกหนึ่งขั้น...

เด็กคนนั้นน่ารักจัง!! เด็กสาวซึ่งยืนรวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ บนหน้าต่างห้องเรียนชี้ชวนหลายคนให้มองมายังด้านล่างที่บรรดานักเรียนใหม่กำลังเดินเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย...

จริงด้วย...ดูเครื่องแบบเด็กคนนี้สิ หลวมโพรกเชียว เด็กหนุ่มเด็กสาวทั้งกลุ่มหัวเราะกันครืนเมื่อเห็นเด็กหนุ่มรุ่นน้องคนหนึ่งซึ่งตัวเล็กมาก ทว่า เครื่องแบบที่สวมนั้นคงจะเอาไว้เผื่อโตเกินไปหน่อย...

ลงไปกันได้แล้ว! มาอออะไรกันอยู่ตรงนี้นะพวกเธอ อาจารย์ฝ่ายปกครองตบมือด้วยเสียงอันดัง พลางไล่นักเรียนชั้นปี2 และ 3 ซึ่งยืนสบายอารมณ์บนตึกเรียนให้ลงไปรวมตัวกันกับเด็กชั้นปี1 ที่ลานประชุม...

อาจารย์ครับ เด็กหนุ่มหน้าสวยซึ่งปีนี้ยังดำรงตำแหน่งหัวหน้าห้องเช่นเคย ฝ่าฝูงนักเรียนอื่น ๆ พร้อมกับเด็กสาว...มาตรงหน้าอาจารย์คุราบาชิซึ่งกำลังหันหลังกลับไปทำหน้าที่อื่นต่อ...

อาจารย์มิยาซากิฝากโน้ตมาให้ครับ

ขอบใจ...อ้อ ทาเทวากิ เธอกับซาซากิ ต้องไปติดดอกไม้ให้กับนักเรียนปี 1 ไม่ใช่เหรอ? อย่าสายนะ อาจารย์คุราบาชิรับโน้ตไว้ พร้อมกับสั่งเด็กทั้งสองอย่างเรียบร้อยก่อนจะเดินห่างออกไป

กรรมการห้องทุกคนต้องไปติดดอกไม้ให้ปี 1 ตอนที่เราเข้ามาไม่เห็นมีธรรมเนียมนี้เลยนะ คาโอรุคุง เด็กสาวพูดปนเสียงหอบ...เธอกับคาโอรุซึ่งปีนี้ได้อยู่ห้องเดียวกันอีก และเป็นหัวหน้ากับรองห้องอีกครั้ง วิ่งโร่ประสานงานตั้งแต่ชั่วโมงแรกที่เข้ามาในโรงเรียนจนตอนนี้ก็ 9 โมงเศษ ๆ แล้วก็ยังไม่ได้หยุดพัก

นั่นสิ... คาโอรุยิ้มน้อย ๆ กับเพื่อนสาว ซึ่งผ่านหนึ่งปีมาด้วยเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกัน...ได้เห็นน้ำตาและความเข้มแข็งในวันปีใหม่ครั้งนั้น...ตอนนี้เอริกล้าที่จะเรียกชื่อต้นของเขาโดยที่เด็กหนุ่มไม่ได้รู้สึกลำบากอะไร...

ทั้งสองไปรวมกลุ่มกับคณะกรรมการห้องทันเวลาในขณะที่แถวของนักเรียนทุกชั้นปีตั้งเรียบร้อยแล้ว..ประธานนักเรียนซึ่งเป็นเด็กสาวที่มีใบหน้าเคร่งขรึม พร้อมกรรมการนักเรียนจำนวนหนึ่งส่งกล่องขนาดพอดีอ้อมแขนให้กับกรรมการแต่ละห้อง เพื่อให้จัดการติดดอกไม้ที่อกเสื้อนักเรียนปี 1 ทุกคนเสร็จก่อนเวลาที่อาจารย์ใหญ่จะกล่าวสุนทรพจน์ต้อนรับเทอมใหม่...

คาโอรุและเอริยืนอยู่ในกลุ่มเด็กปี 1 แถวกลาง ๆ โดยที่คาโอรุเป็นคนติดดอกไม้ ขณะที่เอริเป็นฝ่ายถือกล่อง...เด็กหนุ่มเด็กสาวซึ่งเพิ่งพ้นจาก ม.ต้นมาใหม่ ๆ ดูตัวเล็กกันเกือบทุกคน จนคาโอรุและเอริอดหวนนึกถึงเมื่อครั้งตัวเองเข้าโรงเรียนใหม่ ๆ เหมือนพวกเขาไม่ได้...

ทว่า สุดปลายแถวที่ทั้งสองรับผิดชอบนี้กลับมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งดูแตกต่างออกไป...รูปร่างอันสูงใหญ่ผิดกับคนอื่น ๆ ทำให้เป็นเป้าสายตาได้ไม่ยาก...หลายคนมองดูเขาราวกับเป็นของแปลกประหลาด...ที่น่าทึ่งคือ เด็กหนุ่มร่างสูงคนนี้กลับโปรยยิ้มให้ทุกคนอย่างร่าเริง ดูเข้ากับผมสั้น ๆ อันแสนจะยุ่งเหยิงนั้น โดยไม่รู้สึกลำบากใจ หรือมีเค้าแห่งความหวาดหวั่นอะไรแม้แต่น้อย...ดวงตาสีดำสนิทคู่สวยมองดูเด็กหนุ่มคนนี้แล้วนึกเทียบความสูงซึ่งเกือบจะเท่ากันกับอาซาโตะอย่างชื่นชม...หวนนึกถึงความสูงของตัวเองบ้างพลางถอนหายใจ...

รุ่นพี่ชื่ออะไรครับ? น้ำเสียงแหบ ๆ ทว่า ฟังรื่นหูกระซิบเบา ๆ เมื่อคาโอรุยืดตัวติดดอกไม้ที่อกเสื้อให้...

...เอ๊ะ?...อ้อ...พี่ชื่อทาเทวากิ...ทาเทวากิ คาโอรุ... คาโอรุยิ้มตอบตามมารยาท...แต่ เด็กหนุ่มรุ่นน้องกลับเผยรอยยิ้มกว้างอวดฟันซี่ขาว ที่แอบซ้อนกันเล็กน้อยอย่างอารมณ์ดี...

ผมชื่อ...โอโทกิ มิโดริ นะครับ มิโดริโน้มตัวลงมาใกล้กับใบหูเล็ก...จนเอริตกใจ แต่ คาโอรุดูเหมือนจะไม่รู้ตัวถึงความจงใจแปลก ๆ เช่นเคย...

ยินดีที่ได้รู้จักนะ...แล้วก็ยินดีด้วยที่มาเป็นนักเรียนของที่นี่ คาโอรุติดดอกไม้ให้เสร็จสรรพ...พลางออกเดินไปจากแถวพร้อมกับเอริ...โดยไม่ได้สังเกตถึงดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง ซึ่งมองตามหลังของเขาเลย...

คาโอรุคุง...ปี 1 คนนั้นคุยอะไรด้วยเหรอ? ดวงตากลมโตของเด็กสาวเหลือบมองด้านหลัง เห็นมิโดริชะเง้อคอมองตามคาโอรุอย่างแทบไม่ลดละ...ทำให้เธอรู้สึกสงสัย...

อ๋อ...เขาแค่ถามชื่อ...แล้วก็บอกชื่อตัวเองเท่านั้น...เขาชื่อโอโทกิ มิโดริ

มิโดริ? เด็กสาวถามย้ำอีกครั้ง พลางอดยิ้มไม่ได้...

ชื่อยังกับเด็กผู้หญิงแน่ะ... คาโอรุยิ้มให้กับเด็กสาวแทนคำตอบ...ทั้งสองเดินอ้อมแถวนักเรียนทั่วไป แล้วหยุดเรียงแถวกับบรรดากรรมการนักเรียน กรรมการห้อง ซึ่งดูเหมือนจะมากันครบแล้ว หมายความว่าการติดดอกไม้ก็เสร็จสิ้นแล้ว...

คนนั้นเป็นรุ่นพี่เราเหรอ? ลูกครึ่งรึเปล่า? หน้าตาดีจังเลย เด็กสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งกระซิบเบา ๆ กับเพื่อน พวกเธอยืนเข้าแถวอยู่ติดกับแถวของนักเรียนปี 2 พอดิบพอดี...

น่าจะใช่นะ....ผมสวยจังยังกะเส้นไหมแน่ะ เด็กสาวอีกคนหันไปมองทิศทางเดียวกับเพื่อน...เห็นเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลทองโดดเด่นออกมาจากกลุ่มด้วยรูปลักษณ์ที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด...นำพาเด็กนักเรียนปี 1 ที่ไม่เคยพบเขามาก่อนให้ความสนใจกว่าคนอื่น ๆ

ทว่า..สายตาของเด็กปี 1 ต้องหันเหไปเนื่องจากอาจารย์ใหญ่ได้ก้าวมายืนหน้าไมค์ด้านหน้าพวกเขาและเริ่มกล่าวสุนทรพจน์แล้ว...

********************************

เมื่อพิธีการ รวมทั้งโฮมรูมเสร็จสิ้น...เหล่านักเรียนก็ถูกปล่อยออกจากห้องเพื่อหาชมรมที่อยากเข้า หรือไม่ก็เดินสำรวจโรงเรียนพร้อมกับทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่...

สำหรับนักเรียนปี2 และปี3 นั้น ก็พากันแตกกระจายไปหลายกลุ่ม บ้างก็วุ่นอยู่กับการหาสมาชิกเข้าชมรม บ้างก็ไปหามุมสงบอ่านหนังสือ และมีไม่น้อยที่แอบไปด้อม ๆ มอง ๆ ที่ห้องเรียนของนักเรียนปี 1 แต่สำหรับคณะกรรมการนักเรียน และกรรมการห้อง ไม่ได้มีเวลาว่างมากถึงขนาดนั้น ขณะที่กรรมการนักเรียนกำลังประชุมเพื่ออนุมัติงบประมาณสำหรับชมรมและกิจกรรมต่าง ๆ สำหรับปีนี้ กรรมการห้องอย่างคาโอรุและเอริก็วิ่งวุ่นกับการอำนวยความสะดวก และคอยช่วยเหลือกรรมการห้องของปี 1 ที่เพิ่งจะได้รับเลือกมาหมาด ๆ ให้รับทราบงานอีกด้วย...

เอ่อ....รุ่นพี่คะ...ห้องชมรมเทนนิสไปทางไหนคะ? เด็กสาวคนหนึ่งในกลุ่มเพื่อน 4-5 คน เอ่ยถามขณะที่อาซาโตะออกมายืนหน้าระเบียงมองหาคาโอรุที่วิ่งวุ่นไปไหนต่อไหนจนคลาดกันหลายหน...

ออกทางนี้ เลี้ยวซ้าย ห้องนั้นอยู่ติดกับห้องชมรมเบสบอล เด็กหนุ่มชี้เส้นทางพลางตอบด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลง เส้นผมและต่างหูสีเดียวกันสะท้อนแสงของดวงอาทิตย์ซึ่งส่องลอดซากุระสีชมพูอ่อน รูปร่างสูงโปร่ง น้ำเสียงติดจะไม่ใส่ใจนิด ๆ กลับกลายเป็นสิ่งที่ดึงดูดเด็กสาวทั้งหลายที่ยืนอยู่ด้วย...ให้เผลอจ้องมองจนลืม

ขะ...ขอบคุณค่ะ...เอ่อ...รุ่นพี่...ชื่ออะไรคะ? ดวงตาสีน้ำตาลทองนิ่งไปครู่หนึ่ง...เหมือนจะนึกถึงอะไรบางอย่างที่ได้เคยทำเมื่อวันวาน... ชื่อ ที่ไม่เคยนึกอยากจะบอกใคร...

มิเนคุระ....... ใช่....ในเวลาเดียวกับตอนนั้นเมื่อปีก่อน...ที่พูดชื่อนี้ออกไปด้วยความเกลียดชัง ทั้งอีกฝ่ายทั้งตัวเอง...ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่พูดชื่อออกไปปฏิกิริยาของผู้คนรอบข้างก็จะบังเกิดขึ้น กระทั่งเพื่อนร่วมห้อง...มีเพียงเด็กหนุ่มดวงตาสีดำสนิทคู่งามนั้นเท่านั้น ที่แตกต่าง...แม้เวลานี้เพื่อนร่วมห้องที่อยู่ด้วยกันมาจนผ่านพ้นไปหนึ่งปีจะไม่มีปฏิกิริยาแบบนั้นอีกต่อไป แต่คาโอรุ....ก็ยังคงแตกต่าง...

ขอบคุณค่ะรุ่นพี่มิเนคุระ....ไปก่อนนะคะ เด็กสาวทั้งหมดพูดด้วยเสียงอันดัง พลางวิ่งเหยาะไปตามทางที่เด็กหนุ่มบอก ไม่มีเสียงพึมพำ ไม่มีเสียงกระซิบอย่างกลัวเกรง...มีเพียงเสียงหัวเราะน้อย ๆ และใบหน้าที่พูดคุยอย่างสนุกสนานเท่านั้น...

..