ADOLESCENCE ร้อน ๆ จ้า

posted on 22 May 2006 12:43 by iczer in FICTION

สวัสดีทุก ๆ ท่านค่ะ Adolฯ ตอนใหม่เสร็จแล้ว ^^ เพื่อไม่ให้เสียเวลาเชิญทัศนาค่ะ ขอให้มีความสุขในการอ่าน

นับตั้งแต่เปิดเทอมมา...นอกจากบรรยากาศอันครึกครื้นกระตือรือร้นเนื่องจากใกล้งานกีฬาเข้ามาแล้ว...โอโทกิ มิโดริก็กลายเป็นเด็กปี 1 ที่มีคนรู้จักมากที่สุดในโรงเรียนอีกด้วย...

ไม่ว่าจะเวลาเช้าก่อนเข้าเรียน พักเที่ยง หรือหลังเลิกเรียน นักเรียนปี 2 เป็นต้องได้เห็นเด็กหนุ่มคนนี้อยู่แถวชั้นเรียนของพวกเขาตลอดเวลา...รูปร่างที่สูงสะดุดตา รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าเสมอ ๆ พาให้หลายคนอยากเข้าใกล้อยากพูดคุยด้วย...โดยเฉพาะรุ่นพี่สาว ๆ ทีแรกก็ยังแค่มอง ๆ บ้าง แกล้งเดินผ่าน ๆ บ้าง แต่พักหลังนี้เรียกได้ว่าล้อมหน้าล้อมหลัง จนกลายเป็นกลุ่มใหญ่...ซึ่งมิโดริก็ไม่ได้ทำให้สาว ๆ เหล่านั้นผิดหวังแม้แต่น้อย เขายังคงแย้มยิ้มพูดคุยอย่างเป็นกันเอง...

จากการห้อมล้อมนี้ก็ทำให้รู้ว่าจุดประสงค์ของเด็กหนุ่มรุ่นน้องผู้แสนจะร่าเริงคนนี้ก็คือ คาโอรุ ปฏิกิริยาที่ได้รับก็มีแตกต่างกันไป...แต่ส่วนใหญ่ก็ยอมรับได้เพราะความรู้สึกของพวกเธอที่มีต่อมิโดริก็เพียงแค่อยากใกล้ชิดเด็กหนุ่มน่ารัก ๆ ซักคนเท่านั้น...

รุ่นพี่คาโอรุครับ วันนี้ก็อีกเช่นเคย...มิโดริยืนยิ้มกว้างอยู่ตรงหน้าประตูเพื่อรอคาโอรุกลับบ้านพร้อมกัน...

อ้าว...โอโทกิคุง...เอ๊ะ? เมื่อตอนเช้าพี่ยังไม่ได้บอกเหรอว่าวันนี้ที่ห้องจะประชุมเรื่องงานกีฬา คาโอรุเงยหน้าจากการตกลงเรื่องแผนผังกับเอริและเพื่อนในกลุ่มอีกหลายคน พลางถามอีกฝ่ายอย่างงง ๆ

บอกแล้วครับ...แต่ผมจะรอ เด็กหนุ่มรุ่นน้องยิ้มอย่างอารมณ์ดี แล้วค่อยเคลื่อนตัวเข้ามาในห้อง...

วันนี้เลิกครึ่งวันนี่? แล้วกว่าพวกพี่จะประชุมเสร็จก็เกือบเย็นแน่ ๆ ล่ะ

ผมว่างครับ...อ้อ...ขอนั่งตรงนี้ละกันนะครับ มิโดริเลื่อนเก้าอี้ซึ่งอยู่ริมหน้าต่างห่างจากกลุ่มรุ่นพี่อยู่พอสมควรแล้วนั่งลงอย่างเงียบเชียบ...

...เอ่อ...

ไม่เป็นไรหรอกน่าทาเทวากิคุง...ก็เห็นมารออย่างนี้ทุกวันนี่นา เด็กสาวในกลุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น เธอเป็นหนึ่งในบรรดารุ่นพี่สาวที่ชอบห้อมล้อมมิโดรินั่นเอง...

เอ้า...ต่อกันเถอะเมื่อกี้ถึงไหนแล้วรองหัวหน้าห้อง มาโกโตะพูดแทรกขึ้น...เธอสะบัดเส้นผมสีดำยาวไปด้านหลังพลางสะกิดเอริไปด้วย

อ้อ...ประเภทกีฬาที่ลงมติกันเมื่อตอนโฮมรูมเช้าจ๊ะ คาโอรุคุง เมื่อแม้กระทั่งเอริเองก็ไม่ว่าอะไร คาโอรุจึงหันไปสนใจกับแผ่นกระดาษจดบันทึกที่เธอยื่นมาให้แทน...

********************************

ทางกลับบ้านทางนี้ไม่ใช่เหรอครับ รุ่นพี่? มิโดริเอ่ยขึ้นหลังจากที่มาถึงทางแยก...ซึ่งปกติคาโอรุจะเลี้ยวขวา ส่วนตัวเขาเองเลี้ยวซ้าย แต่คราวนี้คาโอรุกลับเดินตรงไปทางข้างหน้าแทน...

อ๋อ...พอดีพี่เริ่มทำงานพิเศษวันนี้น่ะ

ที่ไหนเหรอครับ? มิโดริเลี้ยวจากทางของตัวเองมาเดินเคียงคาโอรุ...

ที่ร้านอาหารน่ะ...เริ่มวันนี้

อยากเห็นรุ่นพี่ทำงานจัง ให้ผมไปด้วยนะครับ! เด็กหนุ่มรุ่นน้องคว้าข้อมือของรุ่นพี่เอาไว้ นึกประหลาดใจอยู่บ้างที่ข้อมือนั้นเล็กจนมือของเขากำได้รอบ...

อ๊ะ!! คาโอรุสะบัดหนีมือนั้นด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ...ผิวแก้มนุ่มมีสีแดงเรื่อเล็กน้อย ทว่า มิโดริก็เพียงแค่ชะงักไปครู่หนึ่งเท่านั้น รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลาก็กลับมาอีกครั้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

ได้ใช่มั๊ยครับ...รุ่นพี่

เอ้อ...แต่ว่า...

ที่บ้านไม่มีใครอยู่...ผมกำลังกลุ้มใจเรื่องอาหารเย็นพอดี มิโดริยิ้มสดใส...แม้จะเดาไม่ออกว่ารุ่นน้องคนนี้ต้องการอะไรกันแน่แต่คาโอรุก็ใจอ่อนตามนิสัยเดิมจนได้...

ก็ได้...กินเสร็จก็กลับซะนะ...เดี๋ยวจะดึก

ครับผม มิโดริรับคำอย่างกระตือรือร้น ดื้อราวกับเด็กตัวเล็ก ๆ ตามติดเหมือนสุนัขตัวใหญ่ เอาแต่ใจคล้าย ๆ กับน้องชายที่น่ารัก ด้วยความที่เป็นลูกคนเดียว...การที่มิโดริเข้ามาใกล้ด้วยระยะแบบนั้นทำให้คาโอรุอดที่จะตามใจไม่ได้เสียทุกที...

********************************

เป็นอาทิตย์ที่ 2 แล้วที่มิโดริตามคาโอรุมาทำงานพิเศษ...และนั่งคอยจนกว่าคาโอรุจะเลิกงานแล้วกลับด้วยกัน...แม้จะมีประโยคเกรงใจหลายครั้งจากคาโอรุแต่มิโดริก็ยืนยันว่าจะรอคอย...จึงทำให้วันนี้ก็เป็นเหมือนกับทุก ๆ วันจนทำให้มิโดริมีโต๊ะประจำของตัวเองในร้านไปแล้ว...

บรรยากาศในยามค่ำคืนที่ส่งความเย็นเล็กน้อยผ่านสายลมและกลิ่นซากุระหอมหวาน...คาโอรุกำลังเปิดประตูหน้าร้านเพื่อให้อากาศที่สดชื่นลอยเข้ามาด้านในตามคำสั่งของเจ้าของร้าน...

คาโอรุคุง...ดูนั่นสิจ๊ะ หญิงสาวรุ่นพี่ในร้านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ...พลางกวักมือเรียก

ครับ? มีอะไรเหรอครับพี่ซายะ

มิโดริคุงเนี่ยเสน่ห์แรงจริง ๆ สาว ๆ ยังตอมเพียบเหมือนเคย คาโอรุมองตามไปที่โต๊ะด้านในซึ่งเป็นโต๊ะประจำของมิโดริ...เวลานี้โต๊ะขนาด 2 คนนั่งแน่นขนัดไปด้วยหญิงสาวซึ่งรุมล้อมเด็กหนุ่ม ทว่า ร่างที่สูงโปร่งนั้นก็โดดเด่นออกมาจากกลุ่มหญิงสาวให้เห็นอยู่ดี...

นั่นสิครับ คาโอรุมองตามพลางสายตาก็สบกับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนร่าเริงของมิโดริซึ่งมองข้ามเหล่าบรรดาหญิงสาวมา...เด็กหนุ่มรุ่นน้องโบกมือพร้อมรอยยิ้มกว้างให้ทั้งซายะ และคาโอรุ...พาให้หญิงสาวถอนใจ

มนุษย์สัมพันธ์ดีจัง...มิน่าสาว ๆ ถึงรุมนัก...ไม่เหมือนคนนั้นเลยนะ คนที่ผมทอง ๆ น่ะ หน้าตาดีก็จริงแต่บรรยากาศรอบตัวดูไม่น่าเข้าใกล้เท่าไหร่ แถมชอบรออยู่นอกร้านไม่ยอมเข้ามาด้วยสิ ซายะพูดพลางเก็บแก้วไปด้านหลังร้าน...โดยที่คาโอรุเก็บจานเดินคู่ไปกับเธอ...

มิเนคุระเหรอครับ?

จ๊ะ...ไม่ใช่ว่าไม่ดีหรอกนะ พี่เห็นสาว ๆ ที่เดินผ่านร้านเราก็มองเขาอยู่เยอะนะ บางคนลงทุนเข้าร้านเราเพื่อมองเขาโดยเฉพาะเลยแต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปคุยด้วยซักคน...คือเป็นประเภทเหมาะกับการมองอยู่ไกล ๆ มากกว่าน่ะจ๊ะ...แต่จะว่าไปก็ไม่เห็นเขามาที่นี่นานแล้วนะ... มือที่วางจานบนอ่างล้างของคาโอรุชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยิน...

เขายุ่งน่ะครับ...ต้องสืบทอดกิจการที่บ้าน ตั้งแต่เปิดเทอมมานี้ คาโอรุได้พบกับอาซาโตะเพียงแค่ในโรงเรียน