มาแล้วเจ้าค่ะ Adolescence

posted on 07 Sep 2006 15:10 by iczer in FICTION

สวัสดีค่ะ ทุก ๆ คน ^^ หายไปซะนานทีเดียวดูจากวันที่ล่าสุดแล้วเกือบ 4 เดือนเลย นึกว่าซัก 2 เดือนซะอีก แหะแหะ ต้องขอโทษด้วยค่ะ เอาล่ะเพื่อไม่ให้เสียเวลาเชิญอ่านกันเลยดีกว่านะคะ

ยามเช้าของคฤหาสน์มิเนคุระในวันนี้เริ่มต้นด้วยกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น เจือกับกลิ่นต้นหญ้าในสนามซึ่งถูกตัดตกแต่งให้เรียบเสมอใหม่ ๆ ...

บรรดาสาวใช้ต่างทักทายกับคนทำสวนอย่างร่าเริง...พลางลงมือทำงานในหน้าที่ของตนด้วยความกระฉับกระเฉงและชำนาญ...แมรี่ซึ่งทำหน้าที่แม่บ้านกำลังเตรียมเสริ์ฟกาแฟสูตรเดิมเหมือนทุก ๆ ครั้งพร้อมทั้งหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าให้กับเจ้าของคฤหาสน์รุ่น 2 ที่กำลังจะลงมาจากชั้นบนในไม่ช้า...

อรุณสวัสดิ์ครับ...แมรี่ซัง ร่างเพรียวระหงพาตัวเองที่เดินไม่ค่อยสะดวก แต่ก็ไม่ต้องใช้ไม้ค้ำยันแล้วเข้ามาในห้องอาหารพร้อมทั้งทักทายอย่างเรียบร้อย...

อรุณสวัสดิ์ค่ะ...คาคุซัง แม่บ้านใหญ่ยิ้มรับ...พลางเลื่อนเก้าอี้ให้กับเลขาหนุ่ม....

ขอบคุณครับ...เอ้อ...นายท่านกับคุณหนูล่ะครับ?

อีกครู่คงจะลงมาแล้วล่ะค่ะ... ทันทีที่แมรี่จบประโยค บุคคลที่ถูกพูดถึงก็ปรากฎตัวในห้องพอดี...

อรุณสวัสดิ์ครับ... เด็กหนุ่มนั่งลงพร้อมคำทักทายในยามเช้า...ซึ่งคาคุและแมรี่ก็เอ่ยตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม...

อรุณสวัสดิ์...ทุกคน อากิระมาถึงห้องเวลาเดียวกันกับที่แมรี่กำลังเสริฟ์ชาให้คาคุและเด็กหนุ่ม...ทั้ง 3 ตอบคำทักทายเกือบจะพร้อมกัน...

หลังจากทานอาหารเช้าไปได้ครึ่งหนึ่ง...อากิระจึงเริ่มบทสนทนา...

สัญญากับทางอเมริกาไปถึงไหนแล้ว อาซาโตะ

กำลังอยู่ในช่วงเจรจาครับ...ชิมะซังจะเดินทางไปประชุมพรุ่งนี้ เด็กหนุ่มตอบ...แต่ไม่ได้สังเกตุว่าดวงตาของอากิระหันไปสบกับคาคุช่วงจังหวะหนึ่ง...

อืม...อีก 3 วันจะวันเกิดลูกแล้วนะ...พ่อจัดงานเลี้ยงที่บริษัทไว้ให้แล้ว

เอ๊ะ..? ไม่เห็นต้อง...

...นานมากแล้วนะ...ที่ไม่ได้จัดงานวันเกิดให้ลูก แล้วอีกอย่างพ่ออยากให้ทุกคนเรียกนามสกุลลูกถูกซะที น้ำเสียงของผู้เป็นพ่ออ่อนโยน...ทว่า ด้วยความที่เพิ่งจะปรับความเข้าใจกันได้ไม่นานทำให้อาซาโตะไม่รู้จะแสดงสีหน้ายังไง...รวมถึงเรื่องที่เด็กหนุ่มไม่เปิดเผยฐานะของตนเองให้กับคนอื่น ๆ ในบริษัทก็ถูกล่วงรู้อีกด้วย...อาซาโตะจึงเพียงหันไปจิบชาอุ่นแทนคำตอบ...

ท่านเพียงแค่อยากอวดคุณหนูต่อหน้าทุกคนเท่านั้นเองครับ... คาคุกระซิบข้างใบหูเด็กหนุ่ม...ทว่า จงใจให้อากิระได้ยิน...ผู้นำตระกูลหนุ่มใหญ่ถึงกับสำลักกาแฟที่กำลังไหลผ่านลงคอ...

คะ...คาคุ...! ท่าทางเลิกลั่กของอากิระ พาให้คาคุ และแมรี่ที่เข้ามาช่วยเช็ดคราบกาแฟซึ่งกระเด็นไปตามแนวโต๊ะหัวเราะออกมาเบา ๆ ...ดวงตาสีน้ำตาลทองมองดูผู้ใหญ่ทั้งสามด้วยความแปลกใจครู่หนึ่ง...บรรยากาศสบาย ๆ ที่คฤหาสน์หลังนี้ทอดทิ้งไปเสียนานได้กลับเข้ามาอย่างอบอุ่น...เมื่อเห็นแบบนี้แล้ว เด็กหนุ่มเองก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมาอย่างจริงใจ...

เป็นรอยยิ้มอันล้ำค่า...ที่ทำให้ผู้เป็นพ่อชุ่มชื่นใจ...

...ผมพาคาโอรุมาด้วยได้มั๊ย?...

ได้สิลูก... เมื่อได้รับคำตอบ อาซาโตะจึงลุกจากโต๊ะเพื่อไปโรงเรียน...

********************************

ปาร์ตี้?

อืม...จัดที่บริษัทคงเป็นทางการไปหน่อย แต่ฉันอยากให้นายไปด้วย บทสนทนาเริ่มขึ้นเมื่อคาโอรุและอาซาโตะเพิ่งจะเว้นว่างจากการเตรียมงานกีฬา...ทั้งสองยืนพิงระเบียงหน้าห้องเรียนด้วยท่าทางสบาย ๆ

ว่าแต่เป็นงานอะไรล่ะ? ถ้าเป็นงานของบริษัทโดยตรงฉันไปคงจะแปลก ๆ นะ ร่างเล็กยืดลำแขนบางซึ่งวางบนระเบียงเพื่อคลายความเมื่อยล้าเพราะเพิ่งจะยกกล่องอุปกรณ์เข้ามา...ดวงตาสีดำสนิทหันมองคู่สนทนาที่เงียบไปครู่หนึ่ง...

...วันเกิดฉัน...

จริงเหรอ? ไม่รู้เลยนะ

ก็ช่วงนี้ของปีที่แล้ว...นายยังวิ่งตามฉันอยู่เลย คาโอรุนึกเหตุการณ์ย้อนหลังตามคำพูดอีกฝ่าย...พลางหัวเราะเบา ๆ

ใช่...เหนื่อยสุด ๆ เลย...เพราะว่านายเดินเร็วมากกะจะหนีเต็มที่เลยสินะ

นายเลยต้องตกบันได...แล้วก็โดนยิง...ขอโทษนะ คำพูดอันอ่อนโยนส่งผ่านพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ซึ่งเอื้อมมาเสยเส้นผมสีอ่อนนุ่มที่โดนสายลมพัดผ่านจนพลิ้วไหว...ดวงตาสีดำสนิทคู่งามฉายรอยยิ้มจาง ๆ

...เรื่องผ่านมานานแล้วนะ...

อืม... อาซาโตะตอบ เด็กหนุ่มทั้งสองมองออกไปด้านนอกพร้อม ๆ กัน...ท้องฟ้าในยามฤดูใบไม้ผลิเต็มไปด้วยกลีบซากุระเริงระบำอันเปี่ยมสุข...

รุ่นพี่คาโอรุครับ!! เสียงร่าเริงของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง พาให้อารมณ์ของอาซาโตะสะดุด...ดวงตาสีน้ำตาลทองมองหามิโดริอย่างไม่พอใจ...

รุ่นพี่อยู่ฝ่ายพยาบาลข้างสนามกรีฑาใช่มั๊ยครับ? ผมได้ยินมา... มิโดริมาถึงข้างกายคาโอรุอย่างรวดเร็ว...พลางยิงคำถามกะทันหันจนอีกฝ่ายให้คำตอบแทบไม่ทัน...

อะ...เอ้อ...ใช่แล้วล่ะ...

ผมดีใจมากเลยครับ...รุ่นพี่จะได้เห็นตอนผมวิ่งด้วย!

มิโดริแข่งวิ่ง 100 เมตรสินะ...

ใช่ครับ!! เด็กหนุ่มรุ่นน้องเผยรอยยิ้มกว้าง...แต่เมื่อดวงตาสีน้ำตาลซุกซนนั้นหันมาสบกับอาซาโตะ...ความรื่นเริงบนใบหน้าก็มลายไปเปลี่ยนเป็นความถือดีแทน...

จะไม่ แข่ง กับผมจริง ๆ เหรอครับ รุ่นพี่มิเนคุระ อาการยั่วโมโหของมิโดริ ทำให้ความอดทนของอาซาโตะขาดลง...ดวงตาสีน้ำตาลทองเข้มขึ้นจนแทบไม่เหลือส่วนที่เป็นสีน้ำตาลจ้องมองเด็กหนุ่มรุ่นน้องเขม็ง...ความกล้าดีของมิโดริถึงกับต้องชะงักไป...

นายท่าทางจะเข้าใจอะไรยาก...ฉันจะบอกอีกครั้งว่าที่นายเสนอมานั่นมัน ไร้สาระ และคาโอรุก็ไม่ใช่ของรางวัลด้วย!! ฝ่ามือใหญ่ปัดกระแทกผนังระเบียงเพื่อระบายโทสะ...จนคาโอรุสะดุ้ง...รอยยิ้มบนใบหน้าของมิโดริเหือดหายไปจนหมด...

...ผ