มาแล้วเจ้าค่ะ Adolescence

posted on 07 Sep 2006 15:10 by iczer in FICTION

สวัสดีค่ะ ทุก ๆ คน ^^ หายไปซะนานทีเดียวดูจากวันที่ล่าสุดแล้วเกือบ 4 เดือนเลย นึกว่าซัก 2 เดือนซะอีก แหะแหะ ต้องขอโทษด้วยค่ะ เอาล่ะเพื่อไม่ให้เสียเวลาเชิญอ่านกันเลยดีกว่านะคะ

ยามเช้าของคฤหาสน์มิเนคุระในวันนี้เริ่มต้นด้วยกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น เจือกับกลิ่นต้นหญ้าในสนามซึ่งถูกตัดตกแต่งให้เรียบเสมอใหม่ ๆ ...

บรรดาสาวใช้ต่างทักทายกับคนทำสวนอย่างร่าเริง...พลางลงมือทำงานในหน้าที่ของตนด้วยความกระฉับกระเฉงและชำนาญ...แมรี่ซึ่งทำหน้าที่แม่บ้านกำลังเตรียมเสริ์ฟกาแฟสูตรเดิมเหมือนทุก ๆ ครั้งพร้อมทั้งหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าให้กับเจ้าของคฤหาสน์รุ่น 2 ที่กำลังจะลงมาจากชั้นบนในไม่ช้า...

อรุณสวัสดิ์ครับ...แมรี่ซัง ร่างเพรียวระหงพาตัวเองที่เดินไม่ค่อยสะดวก แต่ก็ไม่ต้องใช้ไม้ค้ำยันแล้วเข้ามาในห้องอาหารพร้อมทั้งทักทายอย่างเรียบร้อย...

อรุณสวัสดิ์ค่ะ...คาคุซัง แม่บ้านใหญ่ยิ้มรับ...พลางเลื่อนเก้าอี้ให้กับเลขาหนุ่ม....

ขอบคุณครับ...เอ้อ...นายท่านกับคุณหนูล่ะครับ?

อีกครู่คงจะลงมาแล้วล่ะค่ะ... ทันทีที่แมรี่จบประโยค บุคคลที่ถูกพูดถึงก็ปรากฎตัวในห้องพอดี...

อรุณสวัสดิ์ครับ... เด็กหนุ่มนั่งลงพร้อมคำทักทายในยามเช้า...ซึ่งคาคุและแมรี่ก็เอ่ยตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม...

อรุณสวัสดิ์...ทุกคน อากิระมาถึงห้องเวลาเดียวกันกับที่แมรี่กำลังเสริฟ์ชาให้คาคุและเด็กหนุ่ม...ทั้ง 3 ตอบคำทักทายเกือบจะพร้อมกัน...

หลังจากทานอาหารเช้าไปได้ครึ่งหนึ่ง...อากิระจึงเริ่มบทสนทนา...

สัญญากับทางอเมริกาไปถึงไหนแล้ว อาซาโตะ

กำลังอยู่ในช่วงเจรจาครับ...ชิมะซังจะเดินทางไปประชุมพรุ่งนี้ เด็กหนุ่มตอบ...แต่ไม่ได้สังเกตุว่าดวงตาของอากิระหันไปสบกับคาคุช่วงจังหวะหนึ่ง...

อืม...อีก 3 วันจะวันเกิดลูกแล้วนะ...พ่อจัดงานเลี้ยงที่บริษัทไว้ให้แล้ว

เอ๊ะ..? ไม่เห็นต้อง...

...นานมากแล้วนะ...ที่ไม่ได้จัดงานวันเกิดให้ลูก แล้วอีกอย่างพ่ออยากให้ทุกคนเรียกนามสกุลลูกถูกซะที น้ำเสียงของผู้เป็นพ่ออ่อนโยน...ทว่า ด้วยความที่เพิ่งจะปรับความเข้าใจกันได้ไม่นานทำให้อาซาโตะไม่รู้จะแสดงสีหน้ายังไง...รวมถึงเรื่องที่เด็กหนุ่มไม่เปิดเผยฐานะของตนเองให้กับคนอื่น ๆ ในบริษัทก็ถูกล่วงรู้อีกด้วย...อาซาโตะจึงเพียงหันไปจิบชาอุ่นแทนคำตอบ...

ท่านเพียงแค่อยากอวดคุณหนูต่อหน้าทุกคนเท่านั้นเองครับ... คาคุกระซิบข้างใบหูเด็กหนุ่ม...ทว่า จงใจให้อากิระได้ยิน...ผู้นำตระกูลหนุ่มใหญ่ถึงกับสำลักกาแฟที่กำลังไหลผ่านลงคอ...

คะ...คาคุ...! ท่าทางเลิกลั่กของอากิระ พาให้คาคุ และแมรี่ที่เข้ามาช่วยเช็ดคราบกาแฟซึ่งกระเด็นไปตามแนวโต๊ะหัวเราะออกมาเบา ๆ ...ดวงตาสีน้ำตาลทองมองดูผู้ใหญ่ทั้งสามด้วยความแปลกใจครู่หนึ่ง...บรรยากาศสบาย ๆ ที่คฤหาสน์หลังนี้ทอดทิ้งไปเสียนานได้กลับเข้ามาอย่างอบอุ่น...เมื่อเห็นแบบนี้แล้ว เด็กหนุ่มเองก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมาอย่างจริงใจ...

เป็นรอยยิ้มอันล้ำค่า...ที่ทำให้ผู้เป็นพ่อชุ่มชื่นใจ...

...ผมพาคาโอรุมาด้วยได้มั๊ย?...

ได้สิลูก... เมื่อได้รับคำตอบ อาซาโตะจึงลุกจากโต๊ะเพื่อไปโรงเรียน...

********************************

ปาร์ตี้?

อืม...จัดที่บริษัทคงเป็นทางการไปหน่อย แต่ฉันอยากให้นายไปด้วย บทสนทนาเริ่มขึ้นเมื่อคาโอรุและอาซาโตะเพิ่งจะเว้นว่างจากการเตรียมงานกีฬา...ทั้งสองยืนพิงระเบียงหน้าห้องเรียนด้วยท่าทางสบาย ๆ

ว่าแต่เป็นงานอะไรล่ะ? ถ้าเป็นงานของบริษัทโดยตรงฉันไปคงจะแปลก ๆ นะ ร่างเล็กยืดลำแขนบางซึ่งวางบนระเบียงเพื่อคลายความเมื่อยล้าเพราะเพิ่งจะยกกล่องอุปกรณ์เข้ามา...ดวงตาสีดำสนิทหันมองคู่สนทนาที่เงียบไปครู่หนึ่ง...

...วันเกิดฉัน...

จริงเหรอ? ไม่รู้เลยนะ

ก็ช่วงนี้ของปีที่แล้ว...นายยังวิ่งตามฉันอยู่เลย คาโอรุนึกเหตุการณ์ย้อนหลังตามคำพูดอีกฝ่าย...พลางหัวเราะเบา ๆ

ใช่...เหนื่อยสุด ๆ เลย...เพราะว่านายเดินเร็วมากกะจะหนีเต็มที่เลยสินะ

นายเลยต้องตกบันได...แล้วก็โดนยิง...ขอโทษนะ คำพูดอันอ่อนโยนส่งผ่านพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ซึ่งเอื้อมมาเสยเส้นผมสีอ่อนนุ่มที่โดนสายลมพัดผ่านจนพลิ้วไหว...ดวงตาสีดำสนิทคู่งามฉายรอยยิ้มจาง ๆ

...เรื่องผ่านมานานแล้วนะ...

อืม... อาซาโตะตอบ เด็กหนุ่มทั้งสองมองออกไปด้านนอกพร้อม ๆ กัน...ท้องฟ้าในยามฤดูใบไม้ผลิเต็มไปด้วยกลีบซากุระเริงระบำอันเปี่ยมสุข...

รุ่นพี่คาโอรุครับ!! เสียงร่าเริงของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง พาให้อารมณ์ของอาซาโตะสะดุด...ดวงตาสีน้ำตาลทองมองหามิโดริอย่างไม่พอใจ...

รุ่นพี่อยู่ฝ่ายพยาบาลข้างสนามกรีฑาใช่มั๊ยครับ? ผมได้ยินมา... มิโดริมาถึงข้างกายคาโอรุอย่างรวดเร็ว...พลางยิงคำถามกะทันหันจนอีกฝ่ายให้คำตอบแทบไม่ทัน...

อะ...เอ้อ...ใช่แล้วล่ะ...

ผมดีใจมากเลยครับ...รุ่นพี่จะได้เห็นตอนผมวิ่งด้วย!

มิโดริแข่งวิ่ง 100 เมตรสินะ...

ใช่ครับ!! เด็กหนุ่มรุ่นน้องเผยรอยยิ้มกว้าง...แต่เมื่อดวงตาสีน้ำตาลซุกซนนั้นหันมาสบกับอาซาโตะ...ความรื่นเริงบนใบหน้าก็มลายไปเปลี่ยนเป็นความถือดีแทน...

จะไม่ แข่ง กับผมจริง ๆ เหรอครับ รุ่นพี่มิเนคุระ อาการยั่วโมโหของมิโดริ ทำให้ความอดทนของอาซาโตะขาดลง...ดวงตาสีน้ำตาลทองเข้มขึ้นจนแทบไม่เหลือส่วนที่เป็นสีน้ำตาลจ้องมองเด็กหนุ่มรุ่นน้องเขม็ง...ความกล้าดีของมิโดริถึงกับต้องชะงักไป...

นายท่าทางจะเข้าใจอะไรยาก...ฉันจะบอกอีกครั้งว่าที่นายเสนอมานั่นมัน ไร้สาระ และคาโอรุก็ไม่ใช่ของรางวัลด้วย!! ฝ่ามือใหญ่ปัดกระแทกผนังระเบียงเพื่อระบายโทสะ...จนคาโอรุสะดุ้ง...รอยยิ้มบนใบหน้าของมิโดริเหือดหายไปจนหมด...

...ผมไม่ได้คิดว่ารุ่นพี่คาโอรุเป็นของรางวัลซักหน่อย...ผมให้ความสำคัญต่างหาก!! ดวงตาสีน้ำตาลจ้องกลับ...ความโกรธเคืองนั้นเป็นของจริงจนอาซาโตะรู้สึกประหลาดใจ...

เอ่อ...ทั้งสองคน... คาโอรุปรามเสียงเบา ๆ โดยยืนคั่นกลางเอาไว้...

...มีอะไรกันน่ะ? พวกนาย เสียงเด็กสาวเอ่ยขึ้นอย่างรำคาญจากด้านหลังของมิโดริ...

คาโอรุคุง? มีอะไรรึเปล่าจ๊ะ? เอริขยับหลีกเด็กหนุ่มรุ่นน้องพร้อมกับมาโกโตะเจ้าของเสียงเมี่อครู่...ในอ้อมแขนของเด็กสาวทั้งสองเต็มไปด้วยม้วนกระดาษแข็งหลากสี...

...ไม่มีอะไรหรอก...เอ่อ...ให้ผมช่วยนะ คาโอรุตอบ...

ไม่ต้องหรอก...สะสางยักษ์สองคนนี้ให้เรียบร้อยเถอะเกะกะขวางทาง มาโกโตะบอกปัดความช่วยเหลือของคาโอรุ...พลางพยักเพยิดให้เพื่อนสาวเดินไปจากบรรยากาศอึมครึมนี้เร็ว ๆ

ขอโทษด้วยนะ...มาเอดะ

ไม่เป็นไรหรอก...โอ๊ะ!! เด็กสาวเชิดหน้านิด ๆ แต่ไม่ทันระวังขาจึงสะดุดกระดาษแข็งอันที่ยาวที่สุดในมือตัวเอง...

มาโกโตะ! ช่วงเสี้ยวนาทีที่เอริได้แต่ส่งเสียงเรียก...มาโกโตะก็ปลอดภัยจากการล้มกระแทกด้วยแขนของเพื่อนร่วมห้องผู้มีเส้นผมสีทอง...

ลำแขนที่ทำให้ในใจวุ่นวาย...ทั้งโกรธเคือง...และเป็นสุข...

...ปล่อย... เด็กสาวไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ...เพราะต้องพยายามซ่อนใบหน้าอันร้อนผ่าวไว้ด้วยเปลือกนอกที่เย็นชา...เธอยืดตัวจนตรงแน่ว...จึงไม่ทันสังเกตุว่าม้วนกระดาษที่หอบมานั้นกลิ้งหล่นไปบนพื้นจนชนกับปลายรองเท้าคัทชูสีครีมเรียบร้อยทว่า สวยหรูคู่หนึ่งไม่ไกลกัน...

...ของคุณรึเปล่าคะ? เจ้าของรองเท้าคู่นั้นย่อตัวพลางหยิบม้วนกระดาษยื่นให้กับมาโกโตะ...เธอแต่งกายบอบบางไม่สูงนักด้วยเสื้อผ้าสีขาวและครีมอย่างเรียบร้อย...ใบหน้าที่มีเพียงลิปกลอสมันวาวดูอ่อนโยนชวนให้ผู้คนอบอุ่นใจ...

ขอบคุณค่ะ... มาโกโตะยิ้มและรับของมา...

เอ้อ...ขอโทษนะคะ...ไม่ทราบว่า... หญิงสาวผู้เรียบร้อยอ่อนโยน...ตั้งใจจะถามบางอย่างกับมาโกโตะ...ทว่า ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเธอประสานเข้ากับดวงตาสีเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยนของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังอาซาโตะและคาโอรุซะก่อน...

เอ๊ะ? มิโดริจัง?! ชั่วขณะที่ดวงตาคู่งามจ้องมองมา...เด็กหนุ่มถึงกับยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน...แต่เมื่อน้ำเสียงอันแสนไพเราะที่สุดในโลกสำหรับเขาเอ่ยออกมาจากริมฝีปากที่คุ้นเคยนั้น...มิโดริก็หันหลังกลับราวกับไม่ได้ยิน...

มิโดริคุง?

...ขอโทษนะครับรุ่นพี่คาโอรุ...ผมนึกได้ว่ามีธุระ หญิงสาวไม่ตกใจกับการที่มิโดริไม่สนใจเธอ...แต่กลับพยายามก้าวเข้าหาราวกับกลัวว่าจะสูญเสียโอกาสอันนี้ไป...

มิโดริจัง! เดี๋ยวก่อนสิ... เด็กหนุ่มไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ...เสียงเรียกของหญิงสาวราวกับเข็มแหลมทิ่มแทงให้ทนไม่ได้แม้แต่จะเดิน...มิโดริออกวิ่งอย่างรวดเร็วได้ยินก็แต่เสียงฝีเท้าย่ำกับพื้นซึ่งค่อย ๆ ไกลออกไปเท่านั้น...ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่งามเหม่อมองแฝงแววห่วงใยจนร่างของเด็กหนุ่มลับไป...

เอ่อ...คุณครูอาโกะ...ใช่มั๊ยครับ? จำพวกผมได้รึเปล่า? คาโอรุซึ่งนึกคุ้นตั้งแต่แรกที่เห็นหญิงสาวเอ่ยขึ้น...

เอ๊ะ...เอ้อ...ที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ...สินะคะ...ต้องขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ หญิงสาวหันมามองเด็กหนุ่มทั้งสองพร้อมกับกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มเมื่อนึกได้...

ไม่เป็นไรครับ...เอ่อ...รู้จักกับมิโดริคุงเหรอครับ? คาโอรุเอ่ยถามอีกครั้ง พาให้ใบหน้าเรียวผุดผาดหม่นหมองลง...

ค่ะ...เด็กคนนั้น...เป็นน้องชายของดิฉันเอง อาโกะยอมรับด้วยรอยยิ้มเศร้า ๆ เด็กหนุ่มเด็กสาวทั้งสี่ที่ได้รับฟังแม้จะตกใจอยู่บ้าง ทว่า ก็มีเพียงคาโอรุเท่านั้นที่ดูจะมีอาการห่วงมากกว่า...

อ๊ะ...เอ้อ...ดิฉันมารบกวน คงต้องขอตัวก่อนนะคะ หญิงสาวสลายความหมองหม่นออกจากใบหน้า...พลางยิ้มอย่างเป็นมิตรอีกครั้งเพื่อลาจาก...

เดี๋ยวก่อนครับ...ผม...เอ้อ...มีอะไรให้ผมช่วยได้รึเปล่าครับ?

คาโอรุ! อาซาโตะปราม พลางนึกถึงความยุ่งยากที่จะตามมาข้างหน้า...ซึ่งเป็นสิ่งที่เอริคิดได้เหมือนกันทว่า ก็ไม่ได้ห้ามจริงจังเพราะรู้นิสัยของคนตรงหน้าได้เป็นอย่างดี จึงทำได้เพียงแค่เรียกชื่อด้วยน้ำเสียงเคือง ๆ และคาโอรุก็ไม่ได้สนใจเลย...

เอ๊ะ? ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่งามมองไปที่เด็กหนุ่มผู้ซึ่งมีใบหน้าสวยราวกับหญิงสาว...อีกครั้ง ริมฝีปากแต่งด้วยลิปกลอสบางเบาและเล่นแสงเงาอย่างอ่อนโยนขยับเล็กน้อยเหมือนจะเอ่ยอะไรออกมา ทว่า ทุกสิ่งก็หยุดอยู่เพียงแค่ลำคอ...

ผม...ตั้งแต่เปิดเทอมมา...กับมิโดริคุงค่อนข้างสนิทกัน...บางทีอาจช่วยอะไรได้บ้าง...

เอ้อ...ไม่เป็นไรค่ะ...ขอบคุณจริง ๆ อาโกะหันหลัง พลางพยักหน้าแล้วเดินลับหายไปตามระเบียง ซึ่งเต็มไปด้วยบรรดานักเรียนที่กำลังวุ่นอยู่กับงานเตรียมกีฬาอันแสนสนุก...ร่างบอบบางในชุดสีขาวครีมอันเรียบร้อยนั้น...ไร้สีสัน...และอ่อนแอ แตกต่างกับม้วนกระดาษสีสดใสในอ้อมแขนของเอริและมาโกโตะราวกับคนละโลก...

********************************

คาโอรุคุงจ๊ะ...เอ้อ...ช่วยจัดการหน่อยได้มั๊ย? ซายะเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าลำบากใจ...พลางชี้ไปตรงโต๊ะด้านในสุด ที่ ๆ เด็กหนุ่มผู้ซึ่งร่าเริงตลอดเวลาในสายตาเธอกำลังมีใบหน้าบึ้งตึงและไม่สนใจใคร...แม้แต่บรรดาหญิงสาวที่เคยคุยเล่นกันก็เข้าหน้าไม่ติด...

พี่ซายะ...ผม...

ผู้จัดการบอกให้ช่วยหน่อยจ๊ะ...เพราะว่ากระทบกับลูกค้าท่านอื่น

ครับ คาโอรุพยักหน้ารับคำขอร้อง...เขาไม่ได้พบกับรุ่นน้องคนนี้อีกจนกระทั่งตอนนี้...ทั้งที่มีเรื่องอยากจะถามมากมายด้วยความห่วงใย...แต่ก็ยังไม่มีโอกาสเสียที...

อย่ายุ่งได้มั๊ย! มิโดริตวาดใส่หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเข้ามาหา...เธอมีสีหน้าโกรธเคืองพลางรีบเดินออกจากร้านโดยสวนกับคาโอรุพอดี...

น้ำครับ... มือเรียวขาววางแก้วใสซึ่งบรรจุน้ำเย็นจนเป็นหยดเกาะตามผิวตรงหน้าเด็กหนุ่มรุ่นน้องเบา ๆ ...ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมองใบหน้างามราวกับหญิงสาวของรุ่นพี่อย่างงงงวย...

ผมไม่เอาครับ เป็นครั้งแรกที่มิโดริพูดปฏิเสธสิ่งที่คาโอรุหยิบยื่นให้...

...ดื่มซักหน่อยจะได้ใจเย็นลง...รู้ใช่มั๊ยว่าเสียมารยาทกับทุกคนที่เขาตั้งใจจะมาคุยด้วย คาโอรุนั่งลงด้านตรงข้ามกับมิโดริเพื่อเผชิญหน้า...ทว่า แม้จะอยู่ในตำแหน่งที่ต้องมองหน้ากัน สายตาของมิโดริก็เสมองแจกันดอกไม้ซึ่งวางด้านในโต๊ะแทน...

พี่เคยพบกับอาโกะซังนะ...ที่อควอเรี่ยม... คาโอรุเริ่มเปิดการสนทนา...ภายใต้อาการมึนตึงของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง ทว่า ก็รับรู้ได้ถึงความสนใจ...

ตอนนั้นพี่พบกับจินัตสึจังที่กำลังหลงทาง...เป็นนักเรียนของอาโกะซัง...จินัตสึจังท่าทางติดอาโกะซังมาก เธอท่าทางเป็นคนใจดีนะ

เขาก็เป็นของเขาอย่างนั้นแหละครับ... มิโดริตอบ...แต่ก็ยังไม่หันมาสบตากับคาโอรุ...

...เธอบอกว่า...มิโดริคุงเป็นน้องชาย ประโยคธรรมดาที่คาโอรุพูดเป็นเชิงถาม...กลับได้คำตอบเป็นปฏิกิริยาที่เหนือคาดหมาย...เด็กหนุ่มรุ่นน้องหันมาเผชิญหน้าด้วยดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้าง...

น้อง...ชาย... ใบหน้าซึ่งเปื้อนรอยยิ้มอยู่เป็นนิจบัดนี้ไม่หลงเหลือเค้าความสดใสเช่นนั้นอีกต่อไป...มิโดริทวนคำด้วยน้ำเสียงแหบซึ่งแห้งแล้งกว่าเดิมมาก...ราวกับคำ ๆ นี้เป็นใบมีดแหลมคมซึ่งกรีดลึกลงไปทิ้งรอยแผลย้ำซ้ำเดิมจนแทบหายใจไม่ออก...

มิโดริคุง? เป็นอะไรรึเปล่า? คาโอรุเห็นอาการของรุ่นน้องพลางนึกได้ว่าตัวเองคงจะพลาดไป...แต่พลาดเรื่องอะไรเขายังไม่อาจสรุปได้...

...พูดถึงขนาดนั้นเลยเหรอ...เขากล้าดียังไง...ทั้ง ๆ ที่ไม่มีสิทธิ์ซักหน่อย!!... มิโดริเค้นเสียงด้วยรอยยิ้ม...เขายิ้มแล้วเช่นเคย...ทว่า...ช่างเป็นรอยยิ้มอันเศร้าสร้อยและ...เจ็บปวด...เด็กหนุ่มทุบโต๊ะเสียงดังจนทำให้คนทั้งร้านหันมามอง...ซายะและบรรดาหญิงสาวซึ่งเคยชื่นชมเขาพากันหวาดกลัวขึ้นมา...

มิโดริคุง...สงบอารมณ์หน่อย...

ผมรบกวนรุ่นพี่สินะครับ... มิโดริพูดขึ้นโดยที่ใบหน้าไม่หลงเหลือรอยยิ้มอีกต่อไป...

...ไม่ใช่อย่างนั้น...

ผมกลับล่ะ! เด็กหนุ่มรุ่นน้องผุดลุกขึ้นพลางเดินจ้ำออกจากร้านอย่างรวดเร็ว...คาโอรุกล่าวขอโทษซายะ รวมทั้งผู้จัดการและลูกค้าในร้านก่อนจะรีบตามไป...

********************************

ซากุระปลิวลิ่วไปตามแรงลม ภายในสวนสาธารณะซึ่งมีผู้คนมานั่งพักผ่อนมากพอควรแม้จะค่ำแล้ว...มิโดริกระแทกนั่งลงบนเก้าอี้ยาวตัวหนึ่งใต้ต้นซากุระอย่างอารมณ์เสีย...

มิโดริคุง... คาโอรุพาร่างซึ่งหอบฮักตรงเข้ามาหา...ทำให้ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนนั้นต้องจ้องมองอย่างเหลือเชื่อ...

...รุ่นพี่...ตามผมมา?

ก็...ใช่...น่ะสิ...จะปล่อยให้อยู่คนเดียว...ได้ยังไง? จากแรงหอบทำให้น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมาไม่ค่อยปะติดปะต่อ...มิโดริมองร่างเล็กซึ่งบอบบางกว่าตัวเองมากตามมาด้วยความห่วงใยอารมณ์ที่กำลังขุ่นมัวลดลงเกือบครึ่ง...

นั่งสิครับ...

อืม...ขอบใจนะ คาโอรุนั่งลงเคียงข้างมิโดริ...พลางพยายามให้การหายใจเป็นปกติโดยเร็ว...

ผม...ขอโทษนะครับ...ที่ทำกิริยาแบบนั้น

ไม่เป็นไรหรอก...แต่ต้องไปขอโทษพี่ซายะกับทุก ๆ คนแบบนี้ด้วยนะ

ครับ เด็กหนุ่มรุ่นน้องพยักหน้า...

เอ่อ...พี่ไม่รู้นะว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างอาโกะซังกับมิโดริคุง...แต่ว่า...อาโกะซังท่าทางจะเป็นห่วงมิโดริคุงมากนะ... คาโอรุพูดขึ้นอีกครั้ง...ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเปลี่ยนจากความโกรธเคืองซึ่งหมุนวนยุ่งเหยิงมาตลอดตั้งแต่กลางวัน...กลายเป็นดวงตาที่สะท้อนใบหน้าหวานของอีกฝ่ายจนแทบไม่มีช่องว่าง...

...ถ้าเป็นห่วงจริง...ก็คงไม่ทำแบบนั้นหรอก

มิโดริคุง?

เขาน่ะ...หนีออกจากบ้าน...ไปกับผู้ชายที่ไม่คู่ควร...ทำให้พ่อกับแม่ต้องร้องไห้...ป่านนี้แล้วแท้ ๆ เด็กหนุ่มรุ่นน้องกำหมัดทุบลงบนพนักเก้าอี้ยาวอย่างแรงจนรู้สึกได้ถึงความสั่นสะเทือน...

ถึงตอนนี้พ่อกับแม่จะยกโทษให้แล้ว...แต่ผมไม่มีวันยกโทษให้หรอก! มิโดริเงื้อหมัดที่มีรอยปื้นแดงจาง ๆ จากการกระแทกเมื่อครู่อีกครั้ง...ทว่า มันก็กลับไม่ได้สัมผัสกับพนักเก้าอี้เช่นเดิม เพราะมือเรียวขาวที่เล็กกว่ายื่นมาประคองเอาไว้อย่างนุ่มนวลแทน...

อย่าทำอีกเลย...มิโดริคุง... เด็กหนุ่มรุ่นน้องสะดุ้งเมื่อ เจ้าของมือนุ่มนั้นเคลื่อนเข้าใกล้จนเห็นใบหน้าของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาสีดำสนิทคู่สวย...แววตาอันอ่อนโยนและห่วงใยช่างคล้ายกันนักกับหญิงสาวผู้สร้างความเจ็บปวดที่มิอาจลบเลือน...จนทุกวันนี้...

รุ่นพี่...?

ยิ่งทำร้ายร่างกายเท่าไหร่...หัวใจก็ได้รับบาดแผลเพิ่มขึ้นเท่านั้น...

...อ๊ะ!!... มิโดริไม่อาจเปล่งเสียงออกมา...ไม่อาจเอ่ยคำอะไรได้อีก...แม้แต่ในความคิดคำนึงก็แทบจะหยุดนิ่ง...ห้วงเวลาซึ่งมือเรียวอันอ่อนโยนยึดกุมเขาเอาไว้นี้...อยากจะให้คงอยู่ตลอดไป...

มิโดริคุงไม่ได้เกลียดอาโกะซังนี่นา...เพียงแค่ลำบากใจที่จะพบ...พี่อาจจะยุ่งไม่เข้าเรื่อง แต่คิดว่าสายใยระหว่างพี่น้องตัดกันไม่ขาดหรอกนะ...ปรับความเข้าใจกันในขณะที่ยังพบพูดคุยกันได้ดีกว่า...ถ้าหากวันไหนเกิดอยากจะพบแต่ไม่สามารถพบได้อีกแล้วล่ะ...ถึงจะมาเสียใจทีหลัง แต่ทุกอย่างก็ไม่หวนกลับมาอีกแล้วนะ... น้ำเสียงหวานเอ่ยอย่างอ่อนโยนเต็มไปด้วยความห่วงใย...ทุกคำ ทุกประโยค แฝงไว้ด้วยเรื่องราวที่ผันผ่านซึ่งมิโดริยังไม่เคยได้รับรู้...

...รุ่นพี่... มิโดริจ้องมองร่างเล็กบอบบางตรงหน้าตัวเองราวกับเพิ่งจะได้พบเป็นครั้งแรก...ไม่ใช่แค่คำปลอบใจ...ไม่อยากได้เพียงแค่ความอ่อนโยน...ทว่า...มากกว่านั้น...เพิ่มขึ้นยิ่งกว่านั้น...มาก...ราวกับไร้จุดสิ้นสุด...

...เอ๊ะ?! แรงแขนที่มากไม่แพ้อาซาโตะรั้งร่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอด...ริมฝีปากบางเอ่ยออกมาได้เพียงคำอุทาน...ปฏิกิริยาต่อต้านส่งผลออกมาตามสัญชาตญาณ...

มิโดริคุง...ปล่อย... คาโอรุขืนตัวในอ้อมแขนแข็งแรงของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง...เรียวแขนบางผลักไหล่อีกฝ่ายด้วยแรงที่มากมาย แต่ก็ไม่ได้ทำให้การโอบกอดนั้นสิ้นสุดลง...

รุ่นพี่...ผม...ได้โปรดเถอะครับ... หยาดน้ำอุ่นหยดลงเปื้อนลาดไหล่บาง...น้ำเสียงแหบที่ฟังรื่นหูนั้นสั่นสะท้าน...คาโอรุหยุดการขัดขืนแทบจะทันใด...

มิโดริคุง...? เมื่อคิดได้ว่าคนตรงหน้าต้องการที่พึ่งพิงชั่วขณะ...คาโอรุจึงไม่ต่อต้านใด ๆ อีก...มือเรียวค่อย ๆ ลูบไหล่และหลังของอีกฝ่ายเบา ๆ

ขอโทษ...ครับ

ไม่เป็นไรหรอก...จนกว่ามิโดริคุงจะสบายใจ... มิโดริซบใบหน้ากับลำคอขาวระหง...เพิ่มแรงกระชับร่างเล็กขึ้นอีก...พลางนึกถึงพี่สาวแสนสำคัญ ความผิดหวังที่ทำให้เจ็บปวด...ร่างตรงหน้าอันบอบบาง...ที่เข้าใกล้เพียงเพราะบรรยากาศอันคล้ายคลึง...แต่...เวลานี้ไม่อยากจะหยุดอยู่เพียงแค่นี้อีกต่อไปแล้ว...

อยากเป็นคนสำคัญ...ต้องเป็นคนที่ถูกเลือก...

ถ้าสามารถอยู่เคียงข้าง ได้สัมผัสมืออันอบอุ่นนี้ตลอดไปต้องมีความสุขแน่ ๆ ...

อยากได้...

ต่อให้ต้องแย่งมาจาก ใคร ก็จะไม่ยอมแพ้อีกแล้ว...เหมือนครั้งนั้น

ไม่ยอม...

ในสายลมอุ่นที่ซึ่งซากุระแทบจะได้สัมผัสท้องฟ้า...ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของมิโดริมีแววมุ่งมาดคาดหวังอันแรงกล้าแอบซ่อนไว้...อย่างจริงจัง...

********************************

รถยนต์สีดำเมื่อมเคลื่อนเข้ามาใกล้พร้อมกับช่วงจังหวะที่คาโอรุเพิ่งจะเดินถึงหน้ารั้วบ้าน...ร่างสูงซึ่งลงมาจากรถนั้นคุ้นเคยพาให้ดวงตาสีดำสนิทเปล่งรอยยิ้ม...

คาโอรุ...เพิ่งกลับเหรอ? อาซาโตะเดินตรงเข้ามาหา...แม้จะเป็นเวลาค่ำแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเขาเองก็เพิ่งจะเสร็จจากการฝึกงานที่มิเนคุระทาวเวอร์...

อืม...นายเองก็เหมือนกัน...เข้ามามั๊ย? คาโอรุหยิบกุญแจจากกระเป๋าตั้งใจจะเปิดประตู...

...ฉันมารับนายไปที่บ้าน...

เอ๊ะ?

เกี่ยวกับ...งานวันเกิดของฉัน... อาซาโตะมีสีหน้าเหนื่อยหน่ายภายใต้อารมณ์ที่ดูจะดีกว่าที่คิด แม้คาโอรุจะแปลกใจอยู่บ้างแต่ก็พยักหน้ารับ...

ได้สิ...เดี๋ยวนี้เลยเหรอ?

อืม...ถ้าเสร็จเร็วจะมาส่ง ถ้าช้านายก็ค้างที่บ้านเลยละกัน อาซาโตะจับข้อมือเล็กฉุดให้ขึ้นรถก่อน...แต่พอได้ฟังประโยคนี้จบ...คาโอรุก็มีสีหน้าลำบากใจ...

เอ๋...อีกแล้วเหรอ?

...ทำไม? มีอะไรไม่พอใจเหรอ? อาซาโตะตามเข้ามา...และรถก็เริ่มเคลื่อนออกจากหน้าบ้าน...

ไม่ใช่อย่างนั้น...ทุก ๆ คนต้อนรับดีมาก...ฉัน เกรงใจ... ฝ่ามือร้อนจงใจวางน้ำหนักบนศีรษะซึ่งปกคลุมด้วยเส้นผมสีอ่อนนุ่มแรง...ทำให้คาโอรุหยุดพูดทันที...

...เพราะทุกคนชอบนาย...ถึงอยากทำดีด้วย ไม่ต้องเกรงใจไปหรอก... อาซาโตะผ่อนแรงของฝ่ามือลง พลางเปลี่ยนเป็นสัมผัสเส้นผมนุ่ม ๆ นั้นเบา ๆ

เอ๊ะ?! สีแดงเรื่อบนใบหน้างามเผยออกมาให้เห็น...อาการดีใจที่ไม่อาจเก็บไว้อยู่ปรากฎออกมาในรูปของรอยยิ้ม...ยิ่งทำให้อาซาโตะเผลอมองจนแทบจะลืมเวลา...

...ฉัน...เอ่อ... ริมฝีปากบางที่ขยับอยู่ไม่ไกลสะท้อนเป็นเงาจาง ๆ ในดวงตาสีน้ำตาลทอง...คาโอรุซึ่งรับรู้ว่าตัวเองถูกจ้องมองยิ่งพยายามก้มหน้า เปิดเผยหลังคอที่ขาวสะอาดให้อีกฝ่ายมองดูอย่างไม่รู้ตัว...

...งานพิเศษเป็นไงบ้าง?

เอ๊ะ...อืม...ก็ดี...เอ้อ...มิโดริคุงมาที่ร้านด้วย... นิ้วมือซึ่งเกลี่ยเส้นผมนุ่มหยุดชะงักไปทันที...คราวนี้ต่อให้เป็นคาโอรุที่ความรู้สึกช้าก็ยังรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังอารมณ์เสียแล้ว...

เอ่อ...ช่างเถอะ...แล้วงานที่บริษัทนายล่ะ?

ก็...ไม่มีอะไรมาก

...อืม...เหรอ... เมื่อเห็นอาการของคาโอรุแล้ว อาซาโตะก็ต้องยอมแพ้...เด็กหนุ่มผมทองถอนหายใจ พลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา...

กินข้าวมารึยัง?

เอ้อ...ยังหรอก... เพราะหลังจากตามมิโดริที่ออกจากร้านอย่างกะทันหันไป...กว่าจะกลับเข้าร้านได้ก็นานคาโอรุจึงเปลี่ยนเวรให้ซายะออกไปทานข้าวโดยที่ตัวเองอยู่ที่ร้านจนปิด...

งั้นให้แมรี่ซังเตรียมให้ละกัน...อยากกินอะไรล่ะ?

อะไรก็ได้...

นายนี่...อีกแล้วนะ...แมรี่ซังเขาเป็นแม่บ้าน...แล้วก็ชอบทำอาหารด้วยนายจะเกรงใจอะไรกันนักหนา...

...แต่ว่า... คาโอรุเงียบเสียงอีกครั้งเมื่อฝ่ามือใหญ่สัมผัสผิวแก้มของตนเอง...

ซูชิก็แล้วกัน...นายชอบนี่นะ...แล้วแมรี่ซังก็แค่เตรียมใส่จานเท่านั้น...ตกลงมั๊ย? อาซาโตะเอ่ยด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ดวงตาสีน้ำตาลทองไม่มีแววขุ่นเคืองอีกจึงทำให้ร่างเล็กรู้สึกสบายใจ...

อืม...ขอบคุณนะ... คาโอรุตอบแทนอาซาโตะด้วยรอยยิ้ม...พลางรถก็เคลื่อนตัวเข้าสู่คฤหาสน์มิเนคุระพอดิบพอดี...

ภายในคฤหาสน์มิเนคุระซึ่งปลูกสร้างด้วยสไตล์ตะวันตกตามแผ่นดินที่นายหญิงผู้ล่วงลับของบ้านถือกำเนิดมา...อบอวลไปด้วยเสียงพูดคุยอย่างออกรสของผู้นำตระกูล และชายชราเจ้าของร้านตัดสูทอันเก่าแก่ซึ่งรอเด็กหนุ่มทั้งสองไปพลาง จิบชาอุ่น ๆ ไปพลางอย่างสบายใจ...

คุณหนูกลับมาแล้วครับท่าน คาคุซึ่งยังคงใช้ไม้ค้ำยันอยู่แจ้งให้กับชายทั้งสองทราบ...ทั้งยังเชื้อเชิญอาซาโตะและคาโอรุซึ่งกำลังเดินเข้ามาอย่างเรียบร้อย

ยินดีต้อนรับครับ...คุณคาโอรุ

สวัสดีครับ...เทราจิมะซัง...สบายดีนะครับ...

สบายดีครับ คาคุยิ้มรับให้กับความอารีที่เด็กหนุ่มมีให้...

...อาซาโตะ...คาโอรุคุงมาทางนี้สิ... อากิระกวักมือเรียกเด็กหนุ่มทั้งสอง...ซึ่งคาโอรุเพิ่งจะได้ยินผู้นำตระกูลคนนี้เรียกตนเองด้วยชื่อเป็นครั้งแรก แม้จะแปลกใจอยู่บ้างแต่ก็รู้สึกยินดี...

สวัสดีครับ...

สวัสดี...ขอโทษด้วยนะที่จู่ ๆ อาซาโตะก็ไปรับทั้งที่เพิ่งกลับจากงานพิเศษ

ไม่เป็นไรครับ...

อ้อ...ทางนี้โอนเนอร์ซาคุยะ...เป็นเจ้าของร้านตัดสูทซาคุยะ อากิระผายมือแนะนำชายชราที่อยู่ด้านข้าง...คาโอรุโค้งทักทายอย่างเรียบร้อย...ทำให้ความรู้สึกแรกพบนี้ดีมากในสายตาของโอนเนอร์...

โอนเนอร์จะตัดสูทให้กับฉันสำหรับสวมไปงานปาร์ตี้ที่ว่า...ฉันคิดว่านายเองก็คงต้องตัดเหมือนกัน อาซาโตะเอ่ยอธิบาย...ทำให้คาโอรุมีปฏิกิริยาทันที...

เอ๊ะ?...แต่ว่าต้องมาเป็นธุระให้กับฉันอย่างนี้ ฉันว่า...

ถือว่าเป็นของขวัญจากฉันก็แล้วกันนะ คาโอรุคุง...เพราะเธอช่วยครอบครัวของเราไว้หลายอย่าง อากิระพูดต่อทันที ไม่ให้โอกาสคาโอรุเอ่ยปฏิเสธ...

...แต่ผม...

คุณเอเล็คตร้าบอกว่าจะมาร่วมงานด้วย...เธอย้ำหนักมากับนายท่านเลยล่ะครับว่าต้องให้คุณคาโอรุใส่สูท...เธอจะได้พาควงรอบ ๆ งาน คาคุเสริมทัพอีกทาง...ตอนนี้คาโอรุถูกรุมล้อมด้วยคนของตระกูลมิเนคุระถึง 3 คน ทำให้แทบพูดอะไรไม่ออก...

เอ่อ...

ขอความกรุณาด้วยครับโอนเนอร์ อาซาโตะคว้าข้อมือเล็กฉุดให้ตรงไปยังห้องด้านในทันที...ทั้ง ๆ ที่เสียงประท้วงของคาโอรุก็ดังเบา ๆ ไปตลอดทาง...

เชิญครับโอนเนอร์... ชายชรายิ้มรับคำเชิญของผู้นำตระกูล พลางขยับแว่นเล็กน้อยและเดินไปตามทางที่เด็กหนุ่มทั้งสองหายไปพร้อมกับบรรดาลูกน้อง...

********************************

วัดตัวเรียบร้อยแล้วครับ เสียงของชายชราเอ่ยขึ้นเมื่อสิ้นสุดการวัดขนาดตัวภายนอกอย่างคร่าว ๆ ของคาโอรุ...ผู้ซึ่งยอมพ่ายแพ้ความช่างบังคับของคนในตระกูลมิเนคุระอย่างจนใจ...แต่ยังไม่วายส่งสายตาเคือง ๆ ไปให้กับอาซาโตะซึ่งนั่งกำกับพร้อมจิบชาอย่างไม่ทุกข์ร้อนอยู่บ่อย ๆ จนเด็กหนุ่มผมทองอดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะอยู่หลายครั้ง...

ผมจะให้ทาเทวากิซังลองสวมสูทที่อยู่ในราวนี้ก่อนนะครับ...ถ้าไม่ถูกใจหรือต้องแก้ไขจะได้มีรูปหลักเอาไว้ก่อน... โอนเนอร์เพียงแค่กวักมือราวสูทที่น่าจะเป็นไซส์ของคาโอรุก็ถูกเข็นมาหยุดอยู่เบื้องหน้า...

ทาเทวากิซัง...รูปร่างค่อนข้างเล็ก แต่ว่าไหล่และหลังตรงราวกับได้รับการฝึกมาตั้งแต่เด็ก...น่าจะสวมสูทได้สวยทีเดียวครับ... โอนเนอร์ยิ้ม...พลางรอให้คาโอรุถอดเสื้อนักเรียนออกเพื่อลองสวมสูทหลากสีบนราวเหล่านั้น...

เอ้อ...ผม...

โอนเนอร์ครับ...คาโอรุมีความจำเป็น...ผมจะช่วยเขาลองเอง ถ้ายังไงโอนเนอร์กับทุกคนช่วยออกไปรอก่อนได้มั๊ยครับ? อาซาโตะลุกขึ้นพลางเดินเข้ามาใกล้...

อ้อ...ได้สิครับ...ถ้าสวมเรียบร้อยแล้วกรุณาเรียกผมนะครับ โอนเนอร์พยักหน้าพลางเดินออกจากห้องไปพร้อมกับบรรดาลูกน้อง...

ขอบคุณนะ คาโอรุถอนหายใจยาว...แม้ว่ารูปร่างและผิวที่ให้เห็นภายนอกเสื้อผ้าจะทำให้คาดเดาได้ว่าจะเป็นเช่นเดียวกันทั้งหมด...ทว่า...บาดแผลซ้อนทับอันนับไม่ถ้วนนั้นก็เป็นสิ่งที่คาโอรุไม่ต้องการให้ใครได้เห็น...อาซาโตะซึ่งเข้าใจดีจึงได้ขอให้ทุกคนออกไป...เวลานี้ทั้งห้องเหลือแต่เพียงเด็กหนุ่มทั้งสองและราวเสื้อสูท...

...นายผิวขาวลองสูทสีเข้มดูก่อนละกัน อาซาโตะเอื้อมดึงสูทสีเข้มซึ่งแขวนไว้เต็มราวหนึ่งมาสำรวจ...พร้อมกันกับที่คาโอรุเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก...

ตัวนี้ดีมั๊ย?

อะ...อื้ม... อาซาโตะหันไปเพื่อส่งสูทให้กับคาโอรุเมื่อได้รับคำตอบ...

ทว่า ก็ชะงักลง เมื่อดวงตาสีน้ำตาลทองสะท้อนริ้วแผลซึ่งพาดกันไปมาจากการถูกทารุณกรรมของผู้เป็นย่าแท้ ๆ กลางหลังบอบบาง...รวมทั้งบาดแผลกระสุนที่เกิดจากความดื้อรั้นอันโง่เขลาของตัวเอง...ฝ่ามือร้อนอดไม่ได้ที่จะสัมผัสมัน และตอกย้ำซ้ำไปมาถึงความรู้สึกอยากปกป้องอันเห็นแก่ตัวในคราวเดียว...

...อะ...! ร่างเล็กของคาโอรุนั้นมีอุณหภูมิที่ไม่สูงนัก...แม้บาดแผลเหล่านั้นจะกลายเป็นแผลเป็นไปแล้ว ทว่า ก็รับรู้ได้ถึงนิ้วมืออุ่นจนร้อนของอาซาโตะที่แตะต้องมันได้เป็นอย่างดี...

...คาโอรุ... ความร้อนที่อยู่ภายในร่างของอาซาโตะไม่อาจเบาบางลงด้วยสายลมของฤดูใบไม้ผลิซึ่งพัดพาซากุระอันอ่อนโยน...เขารู้ดีว่าอุณหภูมิที่ต่ำกว่าบนร่างของคาโอรุเท่านั้นที่จะทำได้...

มิเนคุระ...? น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมาแผ่วเบา แม้จะหันหลังอยู่ แต่ก็รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายเข้ามาใกล้...ใกล้...จนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ...ราวกับรอคอย...เหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าอ้อมกอดอันอบอุ่นนั้นจะรั้งร่างของเขาไว้...

เป็นความกังวลแสนหวาน...ความยินดีอันเจ็บปวด...

...ขอโทษนะ... เสียงของอาซาโตะพร่าและใกล้มากกระทั่งได้ยินอยู่ริมหู...

อื้อ...!! ร่างเล็กกระตุกสั่นเมื่อรู้สึกถึงริมฝีปากอันชุ่มชื้นสัมผัสกับบาดแผลเหล่านั้น...เรี่ยวแรงที่มีอยู่เลือนหายไปจนต้องเกี่ยวยึดผ้าม่านราคาแพงไว้ให้ช่วยพยุง...

รัก...นะ...ฉันรักนาย... ริมฝีปากของอาซาโตะเคลื่อนขึ้นมาถึงลำคอขาวระหง...ความรู้สึกที่ก่อขึ้นทำให้หยาดน้ำเอ่อในดวงตาสีดำสนิท...จนลมหายใจติดขัด...

อะ...อาซาโตะ...อย่า...พวกโอนเนอร์...อยู่ข้างนอก...

รู้แล้ว...ขอนิดเดียว... อาซาโตะรู้ดีว่าการกระทำไม่เหมาะสมนักสำหรับเวลาแบบนี้...ทว่า อารมณ์ปรารถนาในตัวคาโอรุที่ถูกปลุกขึ้นมันกะทันหันจนไม่อาจหยุดได้...

ในที่สุดริมฝีปากบางก็ถูกสัมผัสแน่นราวกับตามหามาแสนนาน...ลิ้นอุ่นถือสิทธิ์แตะต้องไปทั่วจนไม่อยากผละจาก...น้ำเสียงหวานสั่นที่ลอดออกมาให้ได้ยินนั้น น่าพึงพอใจยิ่งกว่าอะไร...

...อะ...อาซา..โตะ...อืม... ร่างเล็กไม่อาจทานความร้อนที่ถูกส่งมาให้อย่างรวดเร็วนี้ได้...เรียวขาจึงอ่อนพับแทบจะล้ม...แต่ในที่สุดอาซาโตะก็ถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย...

...ฉันไปตามคาคุมาช่วยดีกว่า... ฝ่ามือร้อนเสยเส้นผมนุ่ม...พลางพูดเพื่อกลบความรู้สึกอันร้อนรุ่มภายใน...

เอ่อ...อืม... คาโอรุรับคำ...ทว่า เพียงแค่สิ้นเสียงประตูปิดร่างที่เจ้าของไม่อาจพยุงได้อีกก็ทรุดลงกองกับพื้น...ความร้อนที่ถูกอีกฝ่ายทิ้งเอาไว้ให้ยังคงอยู่จนแทบจะหายใจไม่ออก...

********************************

การลองสูทผ่านไปอย่างเรียบร้อย...โดยที่อาซาโตะรออยู่นอกห้อง...คาคุซึ่งมาช่วยคาโอรุเลือกก็ทำหน้าที่กับโอนเนอร์ได้ดีอย่างไม่มีที่ติ จนในที่สุดเด็กหนุ่มก็ได้สูทที่เหมาะกับรูปร่าง...ซึ่งจะสำเร็จจริง ๆ ก็อีกหลายวันข้างหน้าก่อนวันงาน...

เอ่อ...เทราจิมะซังครับ...มีเรื่องอยากจะถามหน่อย เมื่อส่งโอนเนอร์และลูกน้องกลับแล้ว...คาโอรุจึงเดินตามคาคุมา...โดยที่ให้อาซาโตะไปรอที่ห้องอาหารก่อน...

...ครับ... ใบหน้าที่งดงามของเลขาหนุ่มยิ้มให้อย่างจริงใจ...ทำให้คาโอรุรู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก

คือว่า...มิเนคุระ...มีอะไรที่ชอบเป็นพิเศษรึเปล่าครับ? อย่างพวกเครื่องประดับ หรือว่าของใช้...

อืม...คุณคาโอรุจะซื้อของขวัญให้คุณหนูเหรอครับ? คาคุตอบอย่างรู้ทัน...ทำให้พวงแก้มนิ่มแดงเรื่อขึ้นมาทันที...

เอ้อ...ครับ...ปีที่แล้วก็ไม่ทันให้...

...อืม... คาคุทำท่าใช้ความคิดครู่หนึ่ง...ก็ตบมือเหมือนกับจะนึกอะไรออก

...ที่จริงผมก็ไม่ค่อยทราบนัก...แต่มีช่วงหนึ่งที่คุณหนูชอบสวมเครื่องประดับอย่างพวกสร้อยคอ หรือแหวนเงินน่ะครับ...ตอนนี้ถึงจะไม่ค่อยใส่ให้เห็นแต่ว่าก็เก็บเอาไว้อย่างดีทีเดียวครับ...

ทำไมอย่างนั้นล่ะครับ?

คือ...ตอนนั้นคุณหนูคงได้รับอิทธิพลมาจากคุณเอเล็คตร้ามากน่ะครับ...อย่างที่รู้เธอมีกิจการเกี่ยวกับจำพวกความสวยความงาม...ถ้าคุณหนูไม่ซื้อมาใส่เอง...ก็คุณเอเล็คตร้านั่นแหละที่คะยั้นคะยอให้ใส่แน่ ๆ

งั้นเหรอครับ คาโอรุนึกถึงเอเล็คตร้าญาติสาวคนสวยของอาซาโตะขึ้นมาได้เป็นมโนภาพทันที...ดูจากหลาย ๆ อย่างแล้ว อาซาโตะเองก็คงแพ้ทางเธอมากทีเดียว...

...แล้ว...ตกลงจะซื้ออะไรเป็นของขวัญล่ะครับ?

เอ๊ะ...เอ้อ...เอาไว้ผมจะลองไปเดินหาดูนะครับ...ขอบคุณครับเทราจิมะซัง... เมื่อคาโอรุเดินลับหายไปแล้ว...คาคุก็ลองคิดดูว่าของขวัญที่จะทำให้นายน้อยดีใจที่สุด สุดท้ายก็คิดได้ว่าไม่พ้นเจ้าของร่างเล็กนั่นแหละ...ก็คงมีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่ไม่รู้ซักที...

คาคุ...ยิ้มอะไรเหรอ? มีเรื่องน่าดีใจอะไร? เสียงทุ้มของผู้นำตระกูลเอ่ยขึ้นข้างหูเลขาหนุ่ม...

ทะ...ท่าน...! ร่างบางถอยไปหนึ่งก้าวพลางอุทานออกมา...

...พวกเด็ก ๆ ทานข้าวกันแล้วเหรอ?

อ้อ...ครับ...เอ้ย! ขออภัยครับ ยังครับ แต่แมรี่ซังเตรียมไว้พร้อมแล้ว... คาคุกุมปลายหูตัวเองไม่ปล่อย ใบหน้างามนั้นแดงจัดอย่างเคือง ๆ จนตอบคำถามตะกุกตะกักพาให้อากิระหัวเราะ...

...อืม...เอาเถอะยังเด็ก ๆ กันอยู่ ระบบเผาผลาญคงจะทำงานดีถึงจะเลยเวลาอาหารมากไปหน่อยก็เถอะ...ผิดกับคนแก่อย่างฉัน นี่ก็ง่วงซะแล้วสิ... อากิระทำท่าจะเดินขึ้นบันไดในขณะที่คาคุซึ่งฟังคำบ่นของเจ้านายแล้วก็ยังยืนหัวเราะอยู่...

...คาคุ...ไปนอนกันได้แล้ว... ผู้นำตระกูลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขึงขัง...ทำให้คาคุหยุดหัวเราะทันที...

ผม...คือ...งานยังไม่เสร็จครับ...

...ถ้าไม่มีเธอฉันจะนอนได้ยังไง? งานไม่มีอะไรเร่งไม่ใช่เหรอ?

ผะ...ผม...ไม่ใช่หมอนข้างของท่านนะครับ เมื่อได้ฟังใบหน้าของคาคุแดงจัดจนถึงใบหู พลางพูดตอบเสียงเบา...

...ก็ไม่ใช่น่ะสิ... อากิระลงบันไดมาฉุดร่างบางบังคับให้ไปด้วยกัน...

เป็นคนรักต่างหาก ในที่สุดคาคุก็แพ้กับคำพูดที่อบอุ่นอันนี้...จึงยอมขึ้นบันไดไปพร้อมกับอากิระ...

********************************

อ่านแล้วคิดเห็นยังไงกันบ้างเชิญ Comment ได้ที่ด้านล่างนะคะ อันที่จริงแล้วมันติดขัดอยู่ตรงบทบาทของมิโดริกับอาโกะน่ะค่ะ ยากจนขี้เกียจไปเลย แต่พอมาถึงคาโอรุกับอาซาโตะ ไหลลื่นเชียว....^^"อยากจะเขียนให้ยาวกว่านี้นะคะ เพราะรู้สึกว่าเนื้อเรื่องไม่ค่อยคืบหน้าเท่าที่ควร แต่มันก็ได้เกือบ 10 หน้ากระดาษ (A4) แล้วก็เลยคิดว่าพอก่อนดีกว่า

ใบ้นิด ๆ ว่าตอนหน้าไฮไลท์อยู่ที่งานปาร์ตี้นี่แหละค่ะ ^^ ฮุฮุ รูปด้านบนสุดเป็นรูปของมาโกโตะ (ซ้าย) และเอริ (ขวา) ค่ะ สองสาวผู้อาภัพของเรื่อง (เห็นอย่างนี้แล้วจับคู่รักกันไปเลยดีกว่ามั๊ยสาว ๆ) ส่วนรูปด้านบนนี่ก็อาซาโตะและคาโอรุ หน้าหนาว....แต่ตอนวาดนี่ร้อนจนเหงื่อตกซิก ๆ ...ผิดฤดูกาล ๆ ๆ

Comment

Comment:

Tweet

อ๊ากกกก ไม่อยากจะเชื่อ นิยายที่เราชอบมากๆ
หลังจากที่ตามใน lovebook ก็ไม่รู้จะไปหาที่ไหนอีก
ช่างเป็นความบังเอิญที่โชคดี(เพราะ koutetsu Sangokushi เลยนะเนี่ย)
ยังไงก็เขียนต่อเร็วๆ นะคะ

#10 By demiansynd (58.9.22.21) on 2007-12-23 00:28

ว๊ายๆไม่รู้ว่าอัพแล้ว นานเลย สนุกมากๆคะ ยังคงติดตามต่อเนื่อง ตามอ่านตั้งแต่อยู่ LB ดีใจที่ยังอัพอยู่ ลุ้นให่ทั้งคู่ลงเอยด้วยดี สงสารคาโอรุมากๆ

#9 By war (125.24.4.163) on 2007-03-02 12:57

ในที่สุดก้อหาเรื่องนี้เจอๆๆๆๆ แบบว่าเคยอ่านเรื่องนี้มานานมากๆๆ อ่านถึงตอนที่20เองอ้ะค่ะ ประมานว่าคาโอรุออกจากบ้านย่าแล้วอ้ะค่ะ
ไม่ทราบว่ามีlinkรวมๆไหมค่ะ จะอ่านต่ในนี้แล้วยังไม่เจอเลยT^T อยากตามเก็บอ่านจังค่ะ หรือว่าช่วยส่งมาหน่อยได้มั้ยค่ะ
winds_getover@hotmail.com
ฝากด้วยนะคะ อยากอ่านต่อจิงๆๆ T^T
* ไปหาในบอร์ดdreammingแล้วก้อยังไม่เจออ้ะค่ะ

#8 By kazekiz (203.156.22.51) on 2006-09-23 15:26

สนุกเหมือนเดิมเลยค่ะ ตอนอ่านไม่คิดเลยว่าเจ้าหนูมิโดริจะเครียดเป็นกับเค้าด้วย จะีรอตอนต่อไปนะคะ อยากรู้จักว่างานปาร์ตี้จะเป็นไงบ้าง (อย่ามีเรื่องร้าย ๆ เลยน้า)

#7 By sao (61.90.193.146) on 2006-09-23 13:54

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์นะคะ ช่วงนี้คงต้องขอตัวไม่ดูแล blog นะคะเพราะว่าที่บ้านมีเรื่องน่ะค่ะ คงจะไม่ได้แตะคอมฯเลย
แต่ยังรับคอมเมนท์อยู่นะคะ ถ้าเรียบร้อยแล้วเมื่อไหร่จะกลับมาดูแลเหมือนเดิมค่ะ

#6 By **ICZER^^** on 2006-09-21 08:57

ตั้งแต่อ่านนิยายมา เรื่องนี้คงเป็นเรื่องที่ชอบที่สุดเลยค่ะ ไม่ว่าจะเป็นตัวละคร เนื้อเรื่อง น่ารักมากๆค่ะ ยังไงก้อมาต่อเร็วๆนะค่ะ ^^

#5 By myoubi (124.121.97.28) on 2006-09-19 19:00

เย้ๆ อัพแว้วๆ ยังน่ารักเหมือนเดิม แต่ว่ายังอยากได้ฉากสวีทของอาซาโตะกับคาโอรุอีกเยอะๆๆๆๆเลย อิอิ คราวหน้า ขอหวานๆเลยนะงับ อิอิ

#4 By 'P' (58.8.23.222) on 2006-09-10 02:26

ดีใจจังค่ะที่อัพแล้ว
อยากให้มีบทระหว่างอาซาโตะกับคาโอรุมากกว่านี้ จะรอตอนหน้าอย่างใจจดใจจ่อค่ะ

#3 By Elle (202.12.118.36) on 2006-09-08 11:25

เย้ รอคอยมานาน และแล้วก็มาต่อซธที หุๆ ตอนนี้ก็หลายคู่มาสวีทให้ดูกันอีกแลว หุๆ เมื่อไหร่จะถึงวันงานปาร์ตี้น้า

#2 By อินุ (58.8.134.41) on 2006-09-08 06:08

ดีใจที่เห็นอัพเรื่องนี้นะคะ ^^
อาซาโตะ กับ คาโอรุ ยังหวีทหวานกันเหมือนเดิม
อาซาโตะจะทนไปได้ถึงเมื่อไหร่น้า
ลุ้นให้คู่นี้ลงเอยกันเร็วๆ ค่ะ ตามอ่านมานานแย้ววว เห็นใจอาซาโตะคุงมากๆ เลย

#1 By toy_ting on 2006-09-07 23:46