Adolescence ตอนใหม่ค่ะ

posted on 07 Nov 2007 11:08 by iczer in FICTION

สวัสดีค่ะ ทุก ๆ คน  มาอัพแล้วเด้อ เพิ่งเขียนเสร็จมะกี้นี้เองค่ะ ทีแรกว่าจะเขียนต่อ แต่มาดูจำนวนหน้าแล้ว โห.... ตั้ง 14 หน้ากระดาษ A4 แน่ะ (ปกติจะประมาณ 7-8 หน้าก็จะเอามาลงแล้ว) เอาลงซักหน่อยดีกว่าเนอะ เชิญทัศนากันดีกว่าค่ะ

 

Warning : นี่คือ นิยาย ชายรักชาย หรือ Boy's love หรือ Yaoi (แม้ตอนนี้จะแค่ Shonen-ai ก็เถอะ) ท่านใดที่หลงเข้ามาและรับทราบข้อความนี้ หากไม่ใช่สิ่งที่ท่านตามหาก็เชิญกลับออกไปได้ค่ะ ต้องขออภัยด้วย 

 

 

Adolescence

เสียงพูดคุยอย่างสบาย ๆ ของผู้คนบนท้องถนนในวันหยุด ทำให้การเลือกซื้อของขวัญสำหรับอาซาโตะในวันนี้ไม่รีบเร่ง...ด้วยสภาพครอบครัว และอุปนิสัยส่วนตัว ทำให้เด็กหนุ่มไม่ค่อยมีเพื่อนมากนัก...ของขวัญสำหรับวันพิเศษของเพื่อนที่ผ่านมา คาโอรุก็เคยมอบให้กับอากิระเพื่อนสาววัยเด็กเพียงคนเดียวเท่านั้น และแม้การหาซื้อของขวัญซึ่งจะต้องมอบในอีกไม่กี่วันข้างหน้าจะกะทันหันเกินไปก็ตาม...แต่คาโอรุก็รู้สึกว่าการใช้เวลาทั้งวันในวันหยุดนี้เป็นความรื่นรมย์ที่น่าสนุก...

เด็กหนุ่มเดินเข้าบางร้านที่น่าสนใจจากการตกแต่งวินโดว์โชว์...สอบถามรายละเอียดและดูสินค้าตัวอย่าง รวมทั้งสินค้าสำหรับขายจริง โดยที่ยังไม่ได้ด่วนตัดสินใจ...ในขณะที่กำลังจะเดินเข้าร้านเครื่องเงินตามที่ได้รับการแนะนำมาจากคาคุ น้ำเสียงสดใสและแรงดึงจากปลายเสื้อแจ็คเก็ตทำให้คาโอรุต้องหยุด...

"พี่คาโอรุคะ!!"

"อ้าว...? จินัตสึจัง"  เด็กผู้หญิงตัวเล็กยิ้มกว้าง...เมื่อรู้ว่าคาโอรุยังไม่ได้ลืมการพบกันในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำคราวนั้น...

"สวัสดีค่ะ แล้วพี่ตัวโตไม่มาเหรอคะ?"  จินัตสึพูดด้วยน้ำเสียงสดใส พลางดวงตากลมโตก็กวาดมองหา...

"สวัสดีจ๊ะ เอ...พี่ตัวโต?...อ๋อ...มิเนคุระ...พี่เขาชื่อมิเนคุระ อาซาโตะจ๊ะ...เขาไม่มาหรอกวันนี้พี่มาคนเดียว"

"เหรอคะ..."

"แล้วจินัตสึจังมากับใครจ๊ะ?"  คาโอรุถามขณะที่จูงมือเล็ก ๆ หลบแดดแรงยามกลางวันในร่มเงาของร้านค้า...

"มากับคุณพ่อค่ะ...มาซื้อของ" 

"จิจัง...ทำไมข้ามถนนมาคนเดียวล่ะลูก!!"  เสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความห่วงใยดังจากกลางถนนบนทางม้าลาย...เป็นเสียงซึ่งฟังดูนุ่มกว่าคนปกติแม้จะเป็นเสียงซึ่งเกิดจากการตะโกนแล้วก็ตาม...ชายวัยทำงานในชุดเสื้อกางเกงยีนส์ธรรมดา ๆ กระหืดกระหอบพร้อมกับถือห่อของพะรุงพะรังวิ่งตรงมาหาเด็กหญิง...

"คุณพ่อคะ...นี่ไง ๆ พี่คาโอรุที่พาจินัตสึไปหาคุณครูอาโกะ..."  เสียงใส ๆ แนะนำคาโอรุแบบเด็ก ๆ

"เอ๊ะ? อ๋อ...จิจัง เอ้อ...ลูกสาวผมพูดถึงคุณบ่อย ๆ ต้องขอบคุณมากนะครับที่ช่วยเหลือ...โซโนะ  จิฮิโระครับ"  ชายหนุ่มแนะนำตัวพลางโค้งให้กับคาโอรุซึ่งเด็กกว่าอย่างเป็นธรรมชาติ...รูปหน้าอันอิดโรยเล็กน้อยเปล่งรอยยิ้มที่เหมือนกับลูกสาว...ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นตากลมใสระยิบระยับราวกับดวงตาของเด็กนั้นดูใจดี และจริงจังในคราวเดียว...

"ไม่เป็นไรครับ...ทาเทวากิ  คาโอรุครับ...เอ่อ...ผมช่วยถือของนะครับ"

"อ๋อ...ไม่เป็นไรครับ...ไม่เยอะเท่าไหร่ผมถือได้...อ๊ะ...หวา!!"  ชายหนุ่มยิ้มปฏิเสธยังไม่ทันขาดคำ...มะเขือเทศสีแดงสดลูกใหญ่ก็ทรยศเจ้าของโดยเริ่มกลิ้งหล่นออกจากถุงกระดาษที่หอบไว้เอียง ๆ ...แต่ก็พอดีกับที่มือเรียวขาวของคาโอรุรองรับไว้...มะเขือเทศเจ้ากรรมจึงไม่หล่นเละลงพื้น...

"...ขอบคุณมากครับ...เกรงใจจริง ๆ"  จิฮิโระยิ้มแห้ง ๆ ในความไม่ระวังของตัวเองให้กับเด็กหนุ่ม...

"คุณพ่อก็อย่างนี้ทุกทีแหละ...ป้ำ ๆ เป๋อ ๆ"  เด็กหญิงบ่นโดยที่มือเล็ก ๆ เท้าสะเอวตัวเองเอาไว้ด้วยความแก่แดดแก่ลม...แต่ผู้เป็นพ่อก็ไม่ได้ถือสาแต่อย่างใด...

"ถ้างั้น...ผมจะช่วยถือให้จนกว่าจะถึงบ้านละกันนะครับ...ยังไงวันนี้ผมก็ว่างอยู่" 

"พี่คาโอรุจะไปบ้านหนูเหรอคะ ดีใจจังค่ะ!!!" 

"จิจัง...รบกวนพี่เขานะลูก"  ชายหนุ่มหันไปปรามเด็กหญิงที่กระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง...

"ไม่รบกวนเลยครับ...เนอะจินัตสึจัง"

"ค่า!!!"  เด็กหญิงตอบรับเสียงใส...ทำให้ผู้เป็นพ่อจนใจ...

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากครับ"  จิฮิโระยิ้มให้เด็กหนุ่มที่เพิ่งรู้จัก...พลางเดินไปพร้อม ๆ กัน...

 

********************************

 

รั้วสีขาวน่ารัก...สนามหญ้ากว้างขวางเขียวขจีและตัดเรียบปรากฏสู่สายตาเมื่อคนทั้งสามเดินผ่านย่านการค้ามาได้เพียง 10 นาที จิฮิโระเชื้อเชิญคาโอรุผ่านกองทราย และอุปกรณ์การละเล่นของเด็กวัยไม่ถึง 5 ขวบ จนมาถึงตัวบ้านเล็ก ๆ ซึ่งถัดจากอาคารกะทัดรัดสีขาวไปด้านหลัง...

"กลับมาแล้วครับ"

"กลับมาแล้วค่า!!"  เสียงทักทายของเด็กหญิงซึ่งดังกว่าผู้เป็นพ่อ...นำพาให้ร่างบอบบางในชุดผ้ากันเปื้อนอันเรียบง่ายออกมาจากห้องครัว...

"ยินดีต้อนรับกลับค่ะ...เอ๊ะ...? คุณ...ที่เจอกันวันนั้น"  เมื่อเห็นคาโอรุ...หญิงสาวเอ่ยด้วยอาการกึ่งตกใจกึ่งประหลาดใจ...

"สวัสดีครับ"

"เอ่อ...สวัสดีค่ะ..." 

"คุณครูอาโกะ จำได้มั๊ยคะ พี่คาโอรุไงที่พาหนูมาส่ง"  จินัตสึตรงเข้าไปหาหญิงสาว พลางใช้มือเล็ก ๆ จับมือเรียวอันนุ่มนวลนั้นอย่างเคยชิน...

"อ๊ะ...จ๊ะ จำได้ค่ะ...ยินดีต้อนรับค่ะ"  อาโกะยิ้มให้กับเด็กหญิง และกล่าวต้อนรับคาโอรุ

"เข้ามาก่อนสิครับ...อุตส่าห์ช่วยถือของมาให้ตั้งไกล"  จิฮิโระเอ่ยเชิญพลางรวบของจากมือคาโอรุเพื่อนำไปเก็บไว้ในห้องครัว...

"ค่ะ...เชิญค่ะ..." 

"เอ่อ...ไม่รบกวนดีกว่าครับ..."

"อ้าว? จะกลับแล้วเหรอคะ อยู่กับจินัตสึอีกหน่อยสิคะพี่คาโอรุ"  เด็กหญิงผละจากครูสาวแล้วมายึดมือของคาโอรุไว้แทน...พลางส่งเสียงอ้อนตามประสาเด็ก ๆ

"...นั่นสิคะ...ฉัน...เอ่อ...อยากจะคุยกับคุณอยู่พอดีด้วย"  อาโกะสนับสนุน...พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ในดวงตาซึ่งคล้ายกับมิโดรินั้นฉายแววกังวลสั่นไหวอยู่จาง ๆ ...

"หวา!!!"  เสียงร้องของชายหนุ่มดังจากภายในห้องครัวพร้อมเสียงของหนัก ๆ หล่นโครมกับพื้นดังสนั่น ทำให้คนทั้งสามซึ่งอยู่ด้านนอกต้องรีบวิ่งไปดูเหตุการณ์พร้อม ๆ กัน...

"ฮิโระคุง!!!"  หญิงสาวไปถึงก่อนพลางเข้าไปพยุงชายหนุ่มซึ่งนอนหมดท่าอยู่บนพื้นห้องครัว...ปลายผมที่รวบไว้หลวม ๆ รวมถึงเสื้อบางส่วนเปรอะไปด้วยคราบและเปลือกไข่...

"ขอโทษครับ อาโกะซังผมทำครัวเลอะอีกแล้ว..."  ชายหนุ่มยิ้มแห้ง ๆ พลางเกาศีรษะอย่างเขิน ๆ พาให้ใบหน้าเรียวงามของหญิงสาวประดับด้วยรอยยิ้มอย่างคลายกังวล

"อีกแล้วเหรอคะ...มาค่ะ...ลุกขึ้นเถอะ"  จิฮิโระพยุงตัวภายใต้ความช่วยเหลืออย่างอ่อนโยนของอาโกะ...บรรยากาศที่ปรากฏออกมาจากการกระทำ ทำให้คาโอรุรู้สึกได้ถึงความ ‘พิเศษ' ระหว่างคนทั้งสองขึ้นมา

"คุณพ่อเนี่ย...ซุ่มซ่ามประจำเลย..."  เด็กหญิงบ่น หากก็เข้าไปช่วยปัดเศษเปลือกไข่ออกจากปลายเสื้อของผู้เป็นพ่อตามประสา...

"ทำให้ทาเทวากิคุงเห็นอะไรแย่ ๆ ซะแล้วสิ..."  แม้จะเจ็บตัว แต่ชายหนุ่มก็ยังแสดงท่าทีเกรงอกเกรงใจ คาโอรุซึ่งอายุน้อยกว่า ทำให้เด็กหนุ่มคิดถึงคำพูดของมิโดริที่ดูขัดแย้งกับความสุภาพอันนี้จนต้องนึกแปลกใจ...

"ไม่ครับ...ไม่เป็นไร" 

"ขอตัวสักครู่นะครับ...เชิญตามสบาย" 

"...ผ้าขนหนูกับชุดอยู่ตรงชั้นบนสุดในห้องนอนนะคะ ฮิโระคุง"  ชายหนุ่มพยักหน้ารับ...พลางเดินหายออกไปจากห้อง...

"ดื่มชาด้วยกันก่อนนะคะ..."  อาโกะลงมือใช้ผ้าชุบน้ำสะอาด ตามด้วยผ้าผืนแห้งเช็ดคราบเปลือกไข่ออกจากพื้นจนหมดด้วยเวลาอันรวดเร็วก่อนจะเอ่ยชวนคาโอรุ...ซึ่งเด็กหนุ่มก็ตอบรับ...

"จินัตสึจังวันนี้มีโรลส้ม กับ ทาร์ตสตรอเบอร์รี่ เอาอันไหนดีจ๊ะ" 

"ทั้งสองเลยค่า!!"  เด็กหญิงยิ้มกว้าง พลางชูสองนิ้วแสดงเจตนารมณ์เต็มที่...ก่อนจะเรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ จากอาโกะได้อย่างง่ายดาย...

 

********************************

 

ท่ามกลางแสงแดดอ่อน และกลิ่นซากุระจาง ๆ ภายใต้ร่มเงาของหลังคาระเบียงบ้านหลังเล็ก ซึ่งมองเห็นสนามหญ้า รวมทั้งกองทรายที่เด็กหญิงกำลังเล่นอยู่...คาโอรุและอาโกะนั่งตรงข้ามกันบนเก้าอี้สีขาวน่ารัก...พลางจิบชาและหัวเราะน้อย ๆ กับประติมากรรมทรายที่จินัตสึสร้างและเรียกอวดให้ทั้งสองหันไปดูอยู่บ่อย ๆ

"ทาเทวากิซัง...เรื่องที่จะคุย...เอ้อ...เกี่ยวกับมิโดริจังน่ะค่ะ"  หญิงสาววางแก้วชาซึ่งหลงเหลือเพียงความอุ่นเล็กน้อยลงบนโต๊ะ...พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สกัดกั้นลมหายใจเป็นช่วง...

"เรียกคาโอรุก็ได้ครับ" 

"อะ...ค่ะ...คือว่า...มิโดริจัง...เป็นยังไงบ้างคะ?"  อาโกะประสานมือซึ่งเรียวขาวและมีริ้วรอยเล็กน้อยบนโต๊ะ...พลางเสยเส้นผมซึ่งพลิ้วเพราะสายลมอ่อนให้ทัดบนใบหู...หญิงสาวรู้สึกกระอักกระอ่วนที่ต้องมาถามไถ่ กับเรื่องของคนในครอบครัวตนเองกับคนที่เรียกได้ว่าเป็นแค่คนรู้จักเช่นนี้...แต่ความห่วงใยต่อน้องชายเอาชนะความรู้สึกด้านลบนี้ออกไปจนเกือบหมด...

 "เขาสบายดีหรือเปล่า....เพราะว่าไม่ได้พบกันนานทีเดียว เขาค่อนข้างจะหลบฉันน่ะค่ะ...คาโอรุซังก็คงพอจะทราบ" 

"สบายดีครับ...แล้วก็แข็งแรงด้วย เขาเป็นตัวแทนห้องลงแข่งวิ่งในงานกีฬาของโรงเรียนน่ะครับ"  คาโอรุเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม...พลางรู้สึกถึงสายสัมพันธ์ที่เรียกว่าครอบครัวขึ้นมาเมื่อเห็นความห่วงใยเต็มเปี่ยมต่อน้องชายของหญิงสาวตรงหน้า...

"งั้นเหรอคะ?....เขาน่ะชอบวิ่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้วล่ะค่ะ ที่จริงแล้วก็เคยได้รับการทาบทามจากโรงเรียนที่มุ่งเน้นด้านกรีฑาอยู่หลายที่เชียวค่ะ..."  ใบหน้าอ่อนโยนของหญิงสาวเริ่มมีรอยยิ้มตามเด็กหนุ่ม...พลางเอ่ยถึงความสามารถที่น่าภูมิใจของน้องชายอย่างมีความสุข...

"ไปดูมั๊ยครับ...วันมะรืนนี้จะมีงานกีฬาที่ว่าอยู่แล้ว...ถึงแม้จะไม่ใช่งานวัฒนธรรมที่มีการออกร้านและเปิดให้บุคคลภายนอกเข้าร่วม...แต่ผู้ปกครองสามารถเข้าไปชมการแข่งขันได้ครับ"  เมื่อคาโอรุเอ่ยปากชวน...ความรู้สึกดีใจปนหวั่นเกรงก็บังเกิดหมุนวนขึ้นภายในความคิดของอาโกะ...หญิงสาวถูมือเรียวของตนเองเบา ๆ อย่างกังวลใจ...

"จะดีเหรอคะ? ถ้ามิโดริเห็นฉัน...เขาจะ..."

"น่าจะดีนะครับอาโกะซัง..."  ชายหนุ่มซึ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว...เดินตรงเข้ามาหา...

"ฮิโระคุง?"

"เราไปยืนดูไกล ๆ หน่อยก็ได้นี่ครับ...จะได้ไม่ลำบากใจกัน"  จิฮิโระนั่งลงตรงเก้าอี้ว่างข้าง ๆ หญิงสาว...พลางใบหน้าซึ่งดูใจดีของเขาฉายแววจริงจังจนอาโกะเองคลายความกังวลลงไปมาก...

"นั่นสินะคะ...อย่างน้อย....ได้เห็นก็ยังดี..."  หญิงสาวพยักหน้า...พลางนึกสมเพชตัวเองที่ไม่สามารถปลุกปลอบความกล้าให้ออกมาได้มากกว่านี้...การทรยศต่อความภาคภูมิใจของน้องชายมานั้นทำให้เธอไม่อาจที่จะเปล่งเสียงหรือพูดอธิบายอะไรได้เลยเมื่ออยู่ต่อหน้าสายตาผิดหวังและเจ็บแค้นที่จ้องมองตรงมา...

"...อาโกะซัง"  จิฮิโระมองเห็นความเศร้าที่ลอดผ่านออกมาจากดวงตาของหญิงสาวแล้ว...แม้ว่าอยากจะปลอบ...อยากจะพูดอะไรให้เธอที่ล้ำค่าเทียบเท่ากับลูกสาวคนสำคัญร่าเริงขึ้น...แต่เขาก็ไม่สามารถทำได้...

เพราะสิ่งที่ทำให้ความเจ็บปวดนี้หายไปได้...ไม่ใช่อ้อมกอดของเขา...มีเพียงมิโดริเท่านั้น...เพียงรอยยิ้มและคำให้อภัยจากมิโดริ...เท่านั้น...

"...แล้ว...ทาเทวากิคุงเล่นกีฬาอะไรครับ?"  จิฮิโระหันไปถามเด็กหนุ่ม...เพื่อให้อาโกะได้ปรับเปลี่ยนอารมณ์บ้าง...

"ผมไม่ได้เล่นอะไรหรอกครับ...เป็นฝ่ายพยาบาลข้างสนามเท่านั้นเอง" 

"จินัตสึอยากเป็นพยาบาลค่า!!"  เด็กหญิงโบกมืออย่างร่าเริงข้าง ๆ ผู้สูงวัยกว่าทั้ง 3 เมื่อได้เห็นความไร้